اشعار فهیمه خراسانی

این بدرود که برگ های پاییزی پهن زمین می باشد

این بدرود که درختان کاج در سرمای زمستان طراوت خود را ندارند

و این دیوار حصار آلودی که دائما به تو می فهماند که سلام جایی در زندگی تو

ندارد

و این دل که دیگر حتی روزهای عشق را به یاد ندارد

و این التهابات عاشقی که در گذر زمان ، پیر و پژمرده شده بود

و این آفتاب که تابان بودن خود را به مرور از دست داده بود

و این سایه سایه های سرنوشت که دست از سر تو بر نمی دارد

و این ابهام و این ابهام ، که هر لحظه در جای جای ثانیه های خود وجود دارد

و اکنون سکوت غوغا می کند

و اکنون گرمای چای ، بخاری از آن برخاسته نمی شود

و اکنون باران باران خاطرات ، هیاهویی در دل ایجاد نمی کند

و اینکه هیاهویی در دل ایجاد نمی کند

شعری از فهیمه خراسانی

ازین اتاق بی روزن ، نوری به داخل تابیده نمی شود

ازین سیاهی شب ، جز تاریکی چیزی دیده نمی شود

ازین رنج بی سرانجام لحظه ها ، شادی درک حضور نمی شود

ازین گل سرخ آرزو ، آه امیدی برخاسته نمی شود

ازین آب حیات ، تمنای زندگی در خواست نمی شود

ازین زمان بی انتها ، دقایق سپاس گونه درک ماجرا نمی شود

وقتی تو نیستی ، وقتی تصمیم گرفته شد درین واقعه ی زیستن ، حضور تو

نباشد

وقتی کبوتر سپید عشق ، بال های خود را زخم خورده دید

وقتی صندلی خالی ، جای تو را نمناک ترین دقیقه ی بودن دید

وقتی شمع شمع وجود ، هر لحظه هر لحظه قطره قطره آب می شد

و این آشیانه که گویا صفایش از آن تو بود

و این خانه که بدون حضور تو ، سایبانی از عشق را نبود

نبود

شعری از فهیمه خراسانی

عبور ازین لحظاتی که زندگی را در حصار می گیرد

عبور ازین دغدغه هایی که زندگی را درگیر می کند

عبور ازین زمستان سرد که برودت آن دل را دلتنگ می کند

عبور ازین برگ های پاییزی که با رنگارنگی آن ، باز هم دل را غمگین و افسرده

می کند

عبور ازین باران باران که خاطرات را هر لحظه مرور می کند

عبور ازین اولین عشق که گویا هیچگاه تو را از اسارت آزاد نمی کند

عبور ازین حجم بغض و درد و اندوه که دیگر تو را عذاب نمی دهد

عبور ازین بن بست که گویا زندگی را هیچگاه هیچگاه رها نمی کند

عبور ازین دقایق زخم خورده که پماد روزگار هم آن را مرهم نمی کند

عبور ازین عطر گل نرگس که خاطرات را یادآوری نکند

عبور ازین دقیقه به دقیقه ی زندگی که حتما با مرگ قطعیت می یابد

حتما قطعیت می یابد

شعری از فهیمه خراسانی

در حصار شبی که قطره قطره باران می بارید

و نگاه عشق پهن اتاق بود

و آن راز نگاهی که حریم امن بودن را تکرار می کرد

و آن دلی که رنگ خود را با قلم موی نارنجی پر رنگ کرده بود

و آن دلی که در غروب ثانیه ها ، خستگی خود را آویز گیره ی اتاق کرده بود

و آن ثانیه هایی که دوست داشتی لبخند ، همه ی وجودت باشد

و آن دقایقی که دوست داشت فراموش کند

آری فراموش کند تمام روزهای گذشته را

تمام ثانیه های ازدست رفته را

که واژه ی پشیمانی را برای همیشه از ذهن خود پاک کند

و به پاییز بگوید که باز هم برگ ریزان داشته باشد

به برگ های ریخته شده بر پهن خاک بگوید همه چیز تمام شد

تمام شد

آن سبزی و طراوت و نشاط بهار گونه تمام شد

آن مناظر زیبا که از شما به نمایش گذاشته می شد ، تمام شد

حالا در دل خاک آسوده بیارامید

بیارامید

و دگر خواب آن روزها را نبینید

نبینید

شعری از فهیمه خراسانی

در ثانیه به ثانیه ی عمری که می گذرد

و این رهگذری که با گام های خود ، هر روز تقدیر خود را می پذیرد

و است رهگذری که انگار دنیا و بازی های آن برایش تازگی ندارد

گویا او با موشکافانه ترین حس بودن ، محیط اطراف خود را می شناسد

گویا او با رموز دقیقه به دقیقه ی روزگار آشنایی دارد

می دانی که روزگار ، انسان را راحت نمی گذارد

و این زندگی در کوران حوادث ، سخت می گذرد

و این آب خنک و گوارای زندگی ، آسان به دست نمی آید

و این رنگ سبز چشمان تو ، دیگر روشنایی خود را ندارد

گل نیلوفر آبی در مرداب لحظات باز هم به زیبایی خود می نگرد

و باز هم زیستن را نفس می کشد

نفس می کشد

شعری از فهیمه خراسانی

و این ثانیه ها که گویی می خواهند با ما سخن بگویند

و این روزگار که می خواهد داستان زندگی من و تو را بنویسد

دیروزی که نگاه دشت ، به سبزترین حادثه ی بودن بود

دیروزی که ناب ترین عشق ، دستان همراه تو بود

علفزاران رنگ سبز خود را هاشور نزده بودند

آبی آسمان ، ابری ترین دلتنگی ها را نشان نمی داد

بادی آرام در علفزاران دشت ، حکایت خنکی وسوسه انگیز زندگی بود

و این سپیده ی صبحگاهی که نگاه تو در نگاه من خیره بود

زندگی گام به گام با من و تو ، همراه و همدم در کنارمان بود

و این شک که ثانیه بر سرمان آوار می شود ، نبود

و این باور که تو جایگاهی همیشگی در قلب داشتی ، بود

در نشیب و فراز دقایق ، داشتن تو مهم ترین حادثه ی زیستن بود

دریا با امواج متلاطمش ، قایق امن تو را خواستار بود

و این راز که جایگاه تو دائما در دل بود

دائما در دل بود

شعری از فهیمه خراسانی