اشعار فهیمه خراسانی

صدای لالایی عاشقانه از کوچه پس کوچه های عشق شنیده می شود

آهنگ ترنم دوست داشتن که می توانست دائمی ترین بودن یک لحظه باشد

و واقعیت این که عشق ، دروازه های آن به روی هر کسی باز نمی شود

و در خیال اینکه تو عاشقی و طرف مقابل هم عاشق تو باشد

گام به گام با سلامی که از ابتدای دل عاشق و معشوق بود

قدم به قدم ، دست در دست هم که می توانست ماندگارترین حرف بودن باشد

شاید این جا نبض دقایق به حرمت عشق بتپد

شاید این جا سخن بودن و بودن با نگاه تو ، هردم دل را بلرزاند

در وادی بودن و ماندن ، احترام عاشقانه ، سخن اول خواهد بود

در وادی رفتن و رفتن ، خشونت لحظه ها ، بدرود را همراهی خواهد کرد

و این عشق که خیالی ترین رویای هر کسی می تواند باشد

و این عشق که فقط سه حرف علاقه ی شدید قلبی خواهد بود

خواهد بود

شعری از فهیمه خراسانی

و این جا آوای بودن ، حدیث ماندنی امید است

و این جا زیستن و زیستن ، ریشه دار انگیزه های خود است

در بهاری که آرزوها با عطر بهار نارنج بیداد می کرد

در بهاری که هوای دلدادگی از کوچه پس کوچه های عشق نمایان بود

و تابستانی که هرم گرمای آن ، عطش بی نهایت دوست داشتن بود

و تابستانی که حضور آن ، فقط دلدادگی و فقط دلدادگی بود

در چشمان روز ، آفتاب حقیقت تابش خود را دارد

در چشمان شب ، تاریکی سیاهی و حرمان خود را دارد

شاید این آرزو که عشق با اثرات آن ماندگار باشد

شاید این هدف که دنیا با شقایق خوش رنگ تر باشد

پاییز با هوای سرد خود ، باران را از ابر چکانده است

پاییز با برگ های رنگارنگ خود ، منظره ایی از دلتنگی ها را ایجاد کرده است

وقتی زمستان با اقبال سپید خود از راه برسد

وقتی زمستان ، آدم برفی را در اثر تابش گرما ذوب ذوب کند

شاید آغوش محبت ، در انتظار واژه ایی نباشد

شاید جمله ی دوستت دارم فقط آوایی پراکنده در هوا باشد

آوایی پراکنده در هوا باشد

شعری از فهیمه خراسانی

آن گاه که نگاهت ، حدیث تمام مهربانی ها بود

آن گاه که نگاهت ، جاذبه ی تمام زندگی بود

بهاری که با بوی خوش طراوت درختان سرسبز بود

بهاری که با عطر بهار نارنج ، هنگامه ی بودن تو را فریاد می زد

و این ثانیه ها که دل هراسی جز از دست دادن تو نداشت

و این ثانیه ها که دل فقط شیداوار در قامت تو ، عشق را داشت

از این دقایقی که زندگی مساوی با عشق ورزیدن بود

از این دقایقی که دیرترین ها را با انتظاری کشنده به جانب ات ، رهسپار بود

و این تنهایی ها که در راه عاشقی ، خود تعبیر دیگری از عشق بود

و این تنهایی ها که در کوچه پس کوچه ی عاشقی ، باز هم عشق ورزیدن بود

باز هم عشق ورزیدن بود

شعری از فهیمه خراسانی

من در این ماجرای بودن و تو در این وادی نگاه

هر دو در کوچه پس کوچه های عشق به بن بست رسیدیم

من در این دلدادگی و تو در این دل سپردگی

هر دو در آبادکده ی عاشقی به وصال ثانیه ها رسیدیم

سرنوشت این گونه رقم خورده بود

تقدیر این عشق را با فراز و نشیب های آن نگاه می کرد

و آنچه که هست و آنچه که باید باشد را هر آن نشان می داد

و آنچه که از بروز این حادثه جلوگیری می کرد

بدخواهی ها نمود خود را پیدا می کرد

و آنچه که از حسادت ها نمایان بود

و آنچه که دسیسه های پنهانی پشت صحنه را یدک روزگار بود

و این درد عظیم همه جانبه که روز به روز ماهیت آن بیشتر آشکار می شد

و این زجر همیشگی که در وادی دل ، ضجه های خود را نشان می داد

آری ! ضجه های خود را نشان می داد

شعری از فهیمه خراسانی

و این تویی که لحظه به لحظه ی زیستن را با رگبرگ عشق می خواهی

واین تویی که رمز زندگی را با نگاه عاشقانه تعبیر می کنی

و این تویی که سرتاسر دریا را با تلاطم آن طی می کنی

و این تویی که در جنگل سبز خاطره ، درختی از سرو را ایجاد می کنی

با زمزمه های شب ، با تاریکی نشات گرفته از دلتنگی همراه می شوی

با هیجانی از آن به آن بودن با حقیقت آفتاب کل ماجرا می شوی

با صدایی از گام های خود ، قدم به قدم همراه می شوی

با انرژی روز که حیات بشری است ، حل تمام دقایق می شوی

این لبخند و فقط لبخند تمام روزگارت را گل باران می کنی

این صدای آرامش بخش که با تمام لحظات ات گوشنواز می شوی

این ستاره که تاریکی شب را روز می گردانی

این انجمن دوستان که از اعتبار صداقت ، آبرودار می شوی

و منی که در راه ، گام های خیس از باران را ثانیه به ثانیه ی زندگی می دانی

و منی که در مسیر بودن و فقط بودن حل ماجرا می کنی

حل ماجرا می کنی

شعری از فهیمه خراسانی

و من اکنون در تصور اینکه واژه واژه های زندگی را پهن شعرهایم کنم ، هستم

و من اکنون در دیار بودن ، گام هایم را پهن خیابان های خیس از باران می کنم

و من در این وادی آباد که هر لحظه نمایشی از زیستن را برگزار می کند

و من در این جای جای دقایقی که هدف را چگونه زیستن ایجاد می کند

و این آنی که می خواهد عبور کند

و این لحظه ایی که قدم هایت ، آینده را می نگرد

و این چشمانی که می خواهد دیگر حضور شب را نبیند

و این گوش هایی که می خواهد دیگر سخنان آزار دهنده نشنود

شاید حضور رگبرگ عشق ، امیدی در دل تو باشد

شاید حضور نگاه تو را داشتن ، بزرگترین هنردنیا باشد

شاید در پاییز برگ ریزان ، رنگارنگ ترین ها در جریان باشد

شاید در بهاری از آرزوها ، انتظار و فقط انتظار باشد

و کوه استواری که به دقت به کوهپایه اش می نگرد

و زمین همواری که به علف های روییده ی خود توجه دارد

و دره ایی که به پستی خود و نشیب خود اعتراف دارد

و واحه ایی که با چند درخت و چشمه ایی آب دلخوش دارد

و منی که در مسیر هستن و بودن به واژه هایی ناب اشاره دارد

به واژه هایی ناب اشاره دارد

شعری از فهیمه خراسانی

در پی لحظه به لحظه ی زندگی ، حدیث دلدادگی همیشه نمود خود را دارد

در پی دقایقی که مدام ها بیشترین اثر خود را دارد

و این ماجرای زیستن که گویا شرح حال خود را دارد

و این عمق حادثه که ریشه یابی های خود را دارد

تو در اولین نگاه ، سلام را چهار حرف بودن همیشگی می دانستی

تو در وادی خواستن و دل سپردن ، جاودانه بودن را ختم ماجرا می دانستی

در این شباهنگام ، تاریک ترین احساس که دیگر پوچ ترین ها می باشد

در این که روز همه روز ، تابش نور که گویا حقیقت را نشانه دارد

و من و تو که دست هایمان ، عشق را نشانه نرفته است

و من و تو که گام هایمان در یک جهت همراه هم نیست

و این گذشته و امروز و آینده که تصادفی ترین حادثه را شامل است

و این دقایق که گویا ناگهانی ترین ها و ناگهانی ترین ها را حادثه است

حادثه است

شعری از فهیمه خراسانی

در این سکوت سرد و سنگین که انسان آن را تجربه می کند

در این سرمای زمانه که اثری از گرمای محبت نمی تواند باشد

و این سهمگین ترین سیلابی که خرابی ها را دو چندان می کند

و این لگد مال شدن درختان سبز که اثرات آن سیلاب می باشد

در ثانیه هایی که هیجان از زندگی عبور می کند

در ثانیه هایی که عابر با پاهایی بدون کفش قدم می زند

و این جا که زمانه ، دور از اندیشه ی من می باشد

و این جا چرخش روزگار ، در اختیار من نمی باشد

آبی ترین روزها هم گاه ابر را در وسط آسمان می بیند

آبی ترین دقایق هم گاه پایمال و لگدکوب می شود

در زمانی از ثانیه ها ، قدر را باید در کنار درخت دوستی رویاند

در مکانی که دو دل ، همدیگر را از سالیان دور به یاد دارند

به یاد دارند

شعری از فهیمه خراسانی