اشعار فهیمه خراسانی

زندگی را می توان با عشق آغاز نمود

تا شکوه آن عشق ، عالم گیر شود

تا عظمت آن عشق ، دنیا را در نوردد

تا با عشقت ، زندگی را به مردم نشان دهی

تا دردل مردم نفوذ کنی

تا از زشتی ها دوری کنی

تا خوبی ها را در طاقچه ی عادت بگذاری و آن ها را نگاه کنی

تا سحرگاهان ، زندگی را زیبا ببینی

تا موقع شام گاهان ، آرزویت این باشد که فردا صبح را زودتر نظاره کنی

تا از عشق ، شعر بسازی

شعر بسازی

واژه واژه بسرایی تا ذهن عالم از اندرونت پر شود

تا بدانند عشق چیست ؟

تا بدانند عشق همه ی زندگی ست

تا بدانند عشق همه ی زندگی ست

تا بدانند عشق آتشی ست که هیچگاه خاموش نمی شود

تا بدانند عشق هیچگاه خاکستر نمی شود

تا بدانند عشق همیشه در قلب عاشق جاودانه خواهد ماند

جاودانه خواهد ماند

شعری از فهیمه خراسانی

و آن میز دو نفره ی پذیرایی

و آن عصرانه ایی که می توانست در ایوان خاطره ها ، به یادگار بماند

و آن نگاه تو که انگار جذابیت خود را از دست داده بود

و آن زمزمه هایی که گویا خاموش خاموش شده بود

و آن دلی که دیگر بیقرار لحظه های با هم بودن نبود

من خموش ، تو دلزده

من ساکت ، تو ملتهب

من بغض کرده ، تو بی تفاوت

من گریان ، تو سر به پایین

و آن نگاه که انگار همه ی عشق و علاقه پایان پذیرفته بود

پایان پذیرفته بود

اما من هنوز امیدوار بودم

اما من هنوز امیدوار بودم

من هنوز امواج آب دریای روبرویمان برایم تازگی داشت

من هنوز آبی آبی دریا را آرامش هر روزه ی زندگی می دانستم

زندگی ام می دانستم

و تو چه بی تفاوت چمدان خود را بستی

و بدون حتی لحظه ایی درنگ

بدون حتی خداحافظی ، رفتی

رفتی

حتی رفتن ات هم برایم خاطره شده است

حتی رفتن ات

شعری از فهیمه خراسانی

و آن ثانیه که گذشت

و آن دقیقه که تمام شد

و آن ساعت که آن به آنش ، یادآور خاطراتی ست که بر تو گذشته

همان دیروز را می گویم

همان زمانی که بر ما گذشته با هیجان های خاص آن

و من غبارآلود را ابری ابری نمود

و من غبارآلود را در هاله ایی از ابهام فرو برد

و من غبارآلود را کسل روزگار کرد

و من غبارآلود را محومحو کرد

گردو غبار سمی که مرا مسموم روزگار نمود

آری ، من از گذشته ی خود ، ضربه خوردم

ضربه ایی اساسی که حال باید لنگان لنگان قدم بردارم تا زندگی بگذرد

تا زندگی بگذرد

زور و اجباری نیست در ثانیه به ثانیه ی زندگی ، وقتی که دگر عاشق نیستی

چگونه باید عنوان کرد که عشق تمام شد

روزگار عاشقی خاتمه یافت

مهر و محبت پایان یافت

خشم و کینه و توهین اعتبار یافت

ضرب و شتم و کتک کاری معنا پیدا کرد

غبارآلود کردن محیط زندگی ادامه یافت

تا جایی که عاشقی ، می مانی

تا جایی که عاشقی ، نگاه عاشقانه ات را حریم می دهی

تا جایی که عاشقی ، سکوت می کنی و تحمل می کنی

وقتی دگر عاشقی جایی در دلت ندارد ، چگونه می توان با او زیست

چگونه ؟

شعری از فهیمه خراسانی

و تو می توانستی در روزگار عشق ، آسمان را برایم مهتابی ترین کنی

و تو می توانستی در روزگار عشق ، ماه را در دستانم قرار دهی

و تو می توانستی در روزگار عشق ، شقایق عاشق را عاشقتر کنی

و تو می توانستی در روزگار عشق ، فانوس فانوس روشنایی در شب تاریکم باشی

و تو می توانستی در روزگار عشق ، اسب سرنوشت را بتازانی

و تو می توانستی در روزگار عشق ، تقدیر را واژه ایی بی معنا بدانی

و تو می توانستی در روزگار عشق ، عاطفه عاطفه مهربانی داشته باشی

و تو می توانستی در روزگار ، از دریا دریا آرامش سخن بگویی

و تو می توانستی در روزگار عشق ، از آواز عاشقی ، دوستت دارم بخوانی

و تو می توانستی در روزگار عشق ، عاشقانه ترین شعر را بسرایی

و تو می توانستی در روزگار عشق ، ساعت شش ، دل را به بی قراری برسانی

و تو می توانستی در روزگار عشق ، افق را لاجوردی لاجوردی نقاشی کنی

و تو می توانستی

و تو می توانستی

شعری از فهیمه خراسانی

باران می بارید

و قطره قطره ی آن بر بام خانه ، نشان حضور هوایی ابری مه آلود را داشت

همان شب دل من هم گریست

پا به پای قطرات باران ، دل من هم گریست

و گویا تنهایی همدم شب های طولانی من شده بود

من در فکر اینکه زیستن بدون تو آیا امکانپذیر است؟

من در فکر اینکه بدون او چگونه می توان زندگی کرد؟

ثانیه ها و لحظات در گذر بودند

و گام های عابر خسته ، خسته تر از قبل بود

من با پایی که در گل روزگار فرو رفته بود ، باید قدم بر می داشتم

باید قدم بر می داشتم

باید با سختی ها مبارزه می کردم

باید با بی سرانجامی ها درگیر می شدم

باید آشفتگی هایی که در زندگی من ایجاد کرده بود ، نظم می بخشیدم

و انگار روزگار باید فقط برای من سخت می گرفت

باید فقط برای من سخت می گرفت

شعری از فهیمه خراسانی

سرنوشت ، تو را ساده به دست نیاوردم

من در هراس آنچه که روزگار به سرم آورده بود

همان باد سهمگینی که وزیدنش برای من ، گویا آواری بر روی سرم بود

همان باد سهمگینی که عشق را در گرد و غبار روزگار گم کرد

و تو گمشده ی من

کجا تو را بیابم

کجا تو را بیابم که نشانی از تو باشد

رد پایی از تو باشد

گامی آشنا از تو باشد

من در خیال تو ، هر روز ، روزگارم را می گذرانم

من در تمنای وصال تو ، هر روز ، روزگارم را می گذرانم

من در بیابان عمرم ، دنبال برکه ی آبی هستم که نشانی از تو داشته باشد

من ، تو را ساده به دست نیاورده بودم

اما خیلی ساده تو را از دست دادم

تو را از دست دادم

شعری از فهیمه خراسانی

خدایا آن زمان که با دستهای نیازمندم ، تو را صدا می کنم

زیباترین ثانیه ی عمرم است

خدایا آن زمان که با تمام نیت پاکم ، درخواستم را از تو دارم

زیباترین ثانیه ی عمرم است

خدایا آن زمان که قلب من ، همواره به سوی شما گرایش دارد

زیباترین ثانیه ی عمرم است

خدایا ابتدای هستی تویی

عشق را در ازل در نهاد انسان قرار دادی

تا عشق اشتیاقی باشد برای زنده ماندن

برای بودن

و برای همیشه بودن

مرا همیشه عاشق نگهدار تا مشتاق زندگی شوم

تا مشتاق زندگی شوم

تا رنگی از سیاهی زندگی ام را فرا نگیرد

تا آینه ی زندگی ام ، زنگار گرفته نباشد

تا من مات و مبهوت از کدر بودن ثانیه هایم نباشم

تا من مات و مبهوت از گردش ناجور روزگار نباشم

نباشم

شعری از فهیمه خراسانی

تو از آغاز زیستن ، سلام را واژه واژه همراه خود می کنی

تو از میلادی که اصل وجودت است

حرف ها و نکته ها و سخن ها را در خود جای داده ایی

و روزگار را با تمام وسعت آن ، نظاره می کنی

گویی روزگار ، چشمش تنگ است

گویی روزگار ، زخم را می خواهد همراه زندگی ات کند

گویی روزگار ، بدکردارترین حریف زندگی ات است

و تو با هراسی در دل ، ثانیه ها را می گذرانی

و تو با واهمه ایی ازین دنیا ، دقایق را می گذرانی

و تقدیر را عامل شوم زندگی خود می دانی

همان زندگی از پیش تعیین شده که برایت در نظر گرفته اند

تا تو را همیشه در چاله های بدبختی ببینند

تا تو را همیشه در چاه زندگی ، خفه شده ببینند

و یا آنقدر تو را درگیر کنند که لحظات و ثانیه های خوش زندگی ات را فراموش کنی

و تو چه می کنی ؟

آیا تقدیر را می پذیری ؟

آیا چشم تنگ روزگار را می پذیری؟

یا با گام های آگاهانه ، قدم در مسیر درست سرنوشت می گذاری

از حاشیه های زندگی دوری می کنی

و متن ، متن واقعیت را جلوی دیدگان خود می گذاری

و با سکوت ثانیه ها

و با عمل و فقط عمل

راه صعب العبور زیستن را طی می کنی

شعری از فهیمه خراسانی

من و تو چه انتظاری از عشق داشتیم ؟

من و تو از غزل غزل نگاه عاشقانه ، چه انتظاری داشتیم ؟

در یک صبحدم پاییزی وقتی برگهای درختان پهن زمین دیده شد

پرستو در فراق یار ، اشک ریخت

اشک ریخت

و مهاجرت به سرزمین عشق را آغاز کرد

تا شاید یار گمشده ی خود را بیابد

تا شاید عشق گمشده ی خود را بیابد

تا عشق برایش غزل غزل خاطره باشد

تا عشق برایش غزل غزل سخنان عاشقانه باشد

در رد پایی که باقی مانده از عشق بود

او خود را نیز گم کرد

خود را نیافت

خود را ندید

خود را از دست رفته دید

با شعاع آفتاب ، زندگی را از سر گرفت

و با افول آن ، خواب را پیشه ی خود کرد

خواب را

در خواب رویایی عشق خود را دید

رویای عشق خود را

زمستان گذشت

و بهار با بوی عطر بهار نارنج ، جشن خود را برگزار کرد

گویا پرستو با تغییر فصول ، عشق گمشده ی خود را هم فراموش کرد

فراموش کرد

تا رنگ سبز بهار همیشه برایش شادی و نشاط را داشته باشد

راستی بگویم من و تو چه انتظاری از عشق داشتیم

عشق ، همیشه در هجران است نه وصال

نه وصال

شعری از فهیمه خراسانی

دلم ، همدم روزهای تنهایی خود را گم کرده است

دلم ، هیجان روزهای جوانی خود را فراموش کرده است

دلم ، به هوای سنگین تنهایی خود خو کرده است

دلم ، به خوب و بد ثانیه های روزگار انس گرفته است

دلم ، به فراز و نشیب زندگی به باور کامل رسیده است

دلم ، گفته های من ، گفته های تو ، هماره در آینه ی واقعیت منعکس است

دلم ، در هوای خوب بودن ، داشته هایش را صداقت گذاشته است

دلم ، روزگار خشن را با اندوه همه جانبه ، خو کرده است

دلم ، در اندوه زندگی به غارت رفته ی خود است

زندگی به غارت رفته ی خود

شعری از فهیمه خراسانی

و تو درختی هستی که از خاک وجود ، استوار ایستاده است

و تو درختی هستی که با برگهایش ، نسلی از طراوت سبز بهاری را دارد

و تو درختی هستی که ریشه هایت در خاک ، تو را محصور در زمین می کند

اما برگ هایت رها در باد سرنوشت

رها در باد سرنوشت

و تو قدرت انتخاب داری با پاهایی بسته

می توانی ، اگر بخواهی

و تو قدرت بار دادن داری

می توانی ، اگر بخواهی

و تو در کنار برکه ی زیستن ، آب وجود را می خواهی

آب زندگی

تا همیشه سرشار از طراوت باشی

و لبخند به روی گونه هایت ، نشانی از شادابی تو داشته باشد

و تو برقصی در دشت

و تو برقصی با باد

و تو قاصدک پیام آور خوشی ها باشی

و تو قاصدک پیام آور مهر و محبت باشی

رها در باد سرنوشت

با لبخند امیدوار مهر و محبت

مهر و محبتی که به لفظ نیست

به زبان نیست

عملی ترین واژه ایی ست که تو در زندگی آن را تجربه می کنی

آن را تجربه می کنی

شعری از فهیمه خراسانی

دیوار به دیوار ، سر به فلک کشیده شده است

ستون های بلند و استوار در کنار پای تو

و حصاری که تو را در خود احاطه کرده

و آن زنجیری که دل مرا برای همیشه قفل کرد

و آن پرستوی در قفس که تنهایی را در گوشه ی عزلت خود ، انتخاب کرده

انتخاب کرده

آن دیوار سر به فلک کشیده گویا تا ابد خراب شدنی نیست

و آن ستون های بلند و استوار با هیچ بادی فرو نمی ریزد

و این تو هستی محصور دیوار و ستون های بلند دست نیافتنی

و این فرصت زندگی که با اشک همراهست

و این فرصت زندگی در گذرگاه ثانیه ها محدود است

و این مجال تنفس در دم و بازدم حیات ، تنگ تنگ است

و منی که از قله های یقین به پایین پرت شده ام

و از باورهای خود ، شکستم

شکستم و در خود فرو رفتم

و گویا مشکوک روزگار خود شدن

ودر لایه به لایه ی تردید فرو رفتن

سرانجامی جز ناامیدی نخواهد داشت

نخواهد داشت

شعری از فهیمه خراسانی

و من رهگذری تنها در کوره راه زندگی

و من رهگذری تنها در راه پیچ در پیچ زندگی

و من رهگذری تنها در آواز برهوت عشق

و من رهگذری تنها در جای جای سحری که امید نیکبختی بود

و من رهگذری تنها با پایی خسته و زخمی از دام های شیطانی

و من رهگذری تنها از جایی که دریغ حرف اول همیشه ی آن بود

و من رهگذر زندگی از رنج بسیار و سکوتی که همیشه بر لب است

و من رهگذر زندگی از فراز و نشیب روزگاری که می گویم

و من رهگذر زندگی با تنی پر درد و دلی خسته

و من رهگذر زندگی با قلبی پر از زجر روزگار

آری !

با قلبی پر از زجر روزگار

اکنون ، قلبم دیگر یارای تپیدن ندارد

اکنون قلبم دیگر یارای بودن ندارد

اکنون ، قلبم دیگر زندگی را نمی خواهد

دیگر زندگی را نمی خواهد

شعری از فهیمه خراسانی

این شعر عشق ، حکایت خود را دارد

این شعر عشق ، دربدری های خود را دارد

این شعر عشق ، شیدایی های خود را دارد

این شعر عشق ، از دمادم زندگی می گوید

این شعر عشق ، از تلاطم امواج می گوید

این شعر عشق ، مرا می بیند ، تو را می بیند ، و دربند دل است

دو دلی که عاشق است

دو دلی که پروانه وار بر گرد گل می گردد

دو دلی که با ترانه ی عشق رمز بودن را یاد گرفتند

رمز دلدادگی را یاد گرفتند

و من در آینه ، عشق پاک تو را دیدم

و تو در آینه ، عشق پاک مرا دیدی

با لبخند دل ، با گلواژه ی دوستی ، با اندیشه ی پاک

می توانیم هنر در قلب هم بودن را داشته باشیم

داشته باشیم

شعری از فهیمه خراسانی

من آه می کشم

من به خاطر واژه واژه ی زندگی گمشده ی خود ، آه می کشم

من با ستاره ی شب همنشین گشته ام

من با آواز جغد شوم همنشین گشته ام

در پاییز و بهار

در زمستان و در تابستان

در رد پای عشق ، به دنبال زندگی گمشده ی خود هستم

بر هر سنگی از کوه ، تصویر تو را حک می کنم

نقشی از تو هماره در ذهنم نشسته است

و این من هستم و ردی از پای تو

و این من هستم و زندگی خود

من از دوردست به تو نگاه می کنم

و آهنگ دلم را برایت می خوانم

این آهنگ بس غمگین است

این آهنگ دلواپسی خاصی دارد

این آهنگ هراس است

هراس از نبودن تو

هراس از نداشتن تو

و من باز هم از قله ی آرزوهایم ، تو را می جویم

تو را می جویم

شعری از فهیمه خراسانی

و آن کنج خلوت روزگار را ببین

و آن گرمای حضور خودت را ، فقط خودت را ببین

و رضایت قلبی خود را ببین

واژه واژه شعر بسرا

تا آواز قلبی ات را ردیف ردیف بسرایی

تا هیجان دلت را واژه واژه بسرایی

تا بگویی از آنچه که در اندرونت است

تا بگویی ازین نشاطی که لحظه هایت را در بر می گیرد

تا بگویی ازین شادی که بر قلب بی قرارت نشسته است

تا زندگی را ، تا لحظه ها و ثانیه ها را ، تا حرف دلت را ، با تنهایی روزگارت هماهنگ کنی

تا بدانی زندگی همان تلاش لحظه هاست

همان اراده است

همان هماهنگ کردن است

زندگی بد کردن و بدی خواستن برای دیگران نیست

زندگی خوبی کردن و خوش خواستن برای دیگران است

زندگی همان رضایت قلبی خود از اندرونت است

و آن به دست نمی آید

و آن به دست نمی آید

فقط در پرتو نیک اندیشی

فقط در پرتو نیک اندیشی

نیک اندیش باش

نیک اندیش باش

شعری از فهیمه خراسانی

خستگی ات را به باد بسپار

خوابت را به فراموشی بسپار

شتاب را در کوزه ی آبی بگذار تا سرد سرد شود

حیرت را به وادی سادگی ها بسپار تا هر چیزی معمولی شود

من و تو با آن نگاه عاشقانه ، دل به هم سپردیم

به هم دل سپردیم تا خستگی سالیان تنهایی را به فراموشی بسپاریم

تا کنج عزلت را فراموش کنیم

به هم دل سپردیم تا در خواب رویا گونه ی هم باشیم

تا پرواز پروانه را بر روی گلبرگ گلها ببینیم

به هم دل سپردیم تا آرام آرام در دل هم جای گیریم

و شتاب لحظه ها را کند کنیم

به هم دل سپردیم تا حیرت عشق را ، تا چرایی عشق را ، معمولی ترین واژه ی بودن کنیم

و باز هم گویا خستگی در روان ما جایی عمیق دارد

و خواب هم که همان سنگینی پلک هایی ست که بیقراری را تجربه می کند

و شتابان شتابان در پی واژه واژه ی زندگی

تا از چشمان ورم کرده ی روزگار عقب نمانیم

عقب نمانیم

و انگار حیرت هنوز هم در دلمان پرسه می زند ازینکه واژه ی زندگی را نفهمیدیم

نفهمیدیم

شعری از فهیمه خراسانی

و آن غروب غم انگیز که اشک را قطره قطره از چشمان به پایین فرو نشاند

و آن غروب دلگیر که دل را بارانی بارانی کرد

و آن ثانیه های دردآوری که زمان هم گویا متوقف شده بود

زمان هم گویا متوقف شده بود

و من گریستم

و من به اندازه ی تمام دردهای این کره ی خاکی گریستم

و سیل اشک ، برکه ایی شد

تا کنار آن ، زندگی جریان خود را داشته باشد

تا کنار آن برکه بنشینی و زمان را بنگری

تا کنار آن برکه بنشینی و دل خالی شده ی خود را ببینی

تا کنار آن برکه بنشینی و اشک های فروریخته ی خود را ببینی

و نگذاری دیگر با زندگی ات بازی کنند

و نگذاری دیگر بازیچه ی دست کسی شوی

و همیشه بدانی در حریم خود بودن

در حریم خود بودن ، اندوه و پشیمانی را در پی نخواهد داشت

اندوه و پشیمانی

شعری از فهیمه خراسانی

و عشق همچون مرواریدی سپید در دل من و تو جای گرفته

و عشق همچون گویی آبی رنگ در دل من و تو جای گرفته

و عشق همچون گل یاس سپید خوشبو ، که عطر آن در دل دو عاشق جای گرفته

و عشق این است که معشوق فقط عاشق را ببیند

و عاشق فقط معشوق را در دل خود جای دهد

و عشق این است که سخن معشوق ، حرف عاشق باشد

و سخن عاشق ، حرف معشوق باشد

و عشق این است که دیدار تو بی گمان بهترین لحظه ی زندگی باشد

و عشق این است که ترنم صدایت ، بهترین زمزمه ی عاشقانه باشد

در راه عشق ، گام ها استوار

گام ها محکم

همچون درخت سرو

تا دل ، از داشتن عشق ، هماره بخندد

و گل شادی در قلب او بروید

در قلب او بروید

شعری از فهیمه خراسانی

تو ، نگاه عاشق را حس می کنی

تو ، جاذبه ی نگاه عاشق را حس می کنی

تو ، شیدایی نگاه عاشق را حس می کنی

تو ، عشق را در وادی خواستنی ها گذاشته ایی

تو ، عشق را در وادی دلبستگی ها گذاشته ایی

تو ، عشق را در نگاه مجنون وار عاشق می بینی

تو ، ندای دل را از تپش های دل عاشق ، حس می کنی

تو ، جوان بودن عشق را از دل دو عاشق ، درک می کنی

تو ، زمزمه ی عشق را از جنون عاشق می شنوی

تو ، زندگی را در رودخانه ی جاری عشق تکرار می کنی

تو ، با زخم خورده از عشق ، مدارا می کنی

تو ، مرهم عشق را ، واژه به واژه از اشعارم می خوانی

از اشعارم می خوانی

شعری از فهیمه خراسانی

و رهگذر زندگی با گام هایی خسته به عقربه های ساعت نگاه می کند

و این زمان گذرا را با نگاه خاکستری می نگرد

و این زمان گذرا را با فرصت هایی که در دستش نیست می نگرد

گویا زندگی می خواست دلتنگ ترین ثانیه ها را به او نشان دهد

گویا زندگی می خواست دلگیرترین ثانیه ها را به او نشان بدهد

گویا زندگی می خواست زنجیر سنگین بسته شده در پاهایش را به او نشان بدهد

گویا زندگی می خواست تو در جریانات توفانی امواج هر لحظه گرفتار باشی

هر لحظه گرفتار باشی

گویا زندگی می خواست کشتی زیستن ات را در امواج دریا غرق نماید

غرق نماید

و تو را در ته دریا مدفون کند

مدفون کند

و روزگار حتی جسدت را هم نبیند

حتی جسدت را هم نبیند

تو کجایی روزهای شاد زیستن من که هرچه آن شادی ها را جستجو می کنم ، نمی یابم

تو کجایی ثانیه های آرامش بخش من که هرچه آن آرامش را جستجو می کنم ، نمی یابم

ای زندگی ، بدان مرا بد گونه درگیر خود کرده ایی

و تو ، سکوت را در آینه ی قدی دیواری خانه ات می بینی

و تو ، سایه ی اشباح گونه ایی را در لایه به لایه ی زندگی ات می بینی

و تو ، در باوری ازینکه آسمان ، مهتابی ترین شب را به تو نشان نخواهد داد

نشان نخواهد داد

و تو ، در ایوان خاطره ها بر روی صندلی خودت نشسته ایی و یاد روزگاران گذشته ، تبسم را بر لبت می آورد

و تو ، با تبسمی از عشق ، مروارید وجودت را خالص خالص نموده ایی

و تو ، با شادی در دل ، بخت و اقبال خود را سپید سپید می خواهی

و تو با تفال زندگی ، هنر لحظه ها را در عشق عاشق می بینی

و تو در هجران ثانیه ها ، اشک و اشک را از چشمان خود فرو می چکانی

و ایکاش دیواری که من و تو را از هم جدا نموده ، پر بود از یاس سپید خوشبو

و ایکاش خاطرات ما از روزهای مشترک عشق مان ، همیشه سبز سبز بماند

و تو با آن نگاه لحظه ها ، دوباره مرا بخواهی

و تو با آن جذابیت دل ، تپش آن را فقط برای من بخواهی

و تو آن زائر خسته ی زندگی ، از آن همه گردش روزگار ، باز هم مرا ، باز هم مرا کعبه ی آمال خود بدانی

مرا کعبه ی آمال خود بدانی

تا آرامشی ابدی من و تو را در بر بگیرد

در بر بگیرد

شعری از فهیمه خراسانی

و آن دقیقه که زندگی را گم کردم

در کوچه پس کوچه های عاشقی

با ریزش باران مداوم و سیل آسا که قطع نمی شد

و آن لب تشنه ی کویری ام که باران هم آن را سیراب نمی کرد

و آن لب تشنه ی کویری ان که آب را سراب می دید

و در بیابان برهوت می دوید ، می دوید تا زندگی گمشده ی خود را بیابد

و آن دقیقه ی از دست داده ی زیستن را بیابد

و از روزگاری که دقیقه به دقیقه ی او را مال خود کرده ، انتقام بگیرد

و در باد سهمگین زندگی ، نهراسد ، نهراسد

و در گوشه به گوشه ی بودن خود ، هوایی از اشتیاق را در دل بپروراند

و حالا بنشیند شعر بسراید

از واژه به واژه ی زیستن خود بگوید

ردیف به ردیف از تجربیات زندگی اش بگوید

تا افعی به دور خرگوش چنبره نزند

تا گرگ به دنبال آهو ندود و گلوی او را ندرد

تا زندگی رنگ جدال و هیاهو و دعوا به خود نگیرد

تا زندگی رنگ خون به خود نگیرد

تا تو مجنون نشوی

تا تو دیوانه ی زنجیر بر گردن نباشی

آری و آن دقیقه که زندگی را گم کردم

در همان یک دقیقه

شعری از فهیمه خراسانی

عابری از زندگی در مسیر زیستن

با گام هایی دلخوش از روزگار

با گام هایی دلگیر از روزگار

گاه در بهار زندگی با صعود لحظه به لحظه ی آن

گاه در پاییز زندگی با فرود لحظه به لحظه ی آن

آوازی از ترانه ی دل

آوازی از دوست داشتن خاطره ها

غزل غزل نگاه در اوج بودن عشق

غزل غزل عشق در چشمان با صفای تو

و چراغی که روشنایی توست در مسیر زیستن

ماه ، نور مهتابی خود را بر جهانیان می پاشاند

و تو ، عشق را یادآور می شوی

و تو ، زمزمه ی آب رودخانه را با آرامش آن یادآور می شوی

و تو ، نور آفتاب را سقف بالای سرت می دانی

در سایه روشن زیستن ، اشتیاق زندگی را در آرامش و آسایش می خواهی

و انتظار را واژه ایی فراموش ناشدنی در کنج خیالت می دانی

آری ! منتظر باید بود ، منتظر باید بود

تا دل مشتاقت همواره بتپد

تا دل مشتاقت همواره عاشق باشد

تا دل مشتاقت ، صبر را اولین شرط لازم در راه عشق بداند

اگر عاشقی ، شکیبایی لازم است

شکیبایی

شعری از فهیمه خراسانی

سلامی به بلندای عشق

سلامی به بلندای عاشقی

سلامی به ثانیه ثانیه های عاشقانه

سلامی به رویش دوباره ی قلبها

سلامی به بهار جوانی عاشق

سلامی به شیدایی نگاهت

سلامی به ثانیه ایی که نگاهت ، مستی را در چشمان عاشق می ریخت

و تو ، واژه واژه ی زندگی را با پیاله ی عشق می نوشیدی

و تو ، واژه واژه عشق را با حرارت گرم آن در بغل می گرفتی

و تو ، واژه واژه بهار را از درخت عشق ، سرسبز و شکوفا می دیدی

و شادمانه زیستن را در پناه عشق ، حکم ماندگاری آن می دانستی

و چتر زندگی ، آسایشی می خواست که در تداوم آن نگاه عاشقانه می توانست هماره باشد

می توانست هماره باشد

بیا ، بنشین در کنار عاشقت

تا نبض ضربان قلبش را حس کنی

تا نگاه جنون آمیز او را ببینی

تا چشمان جذاب او را در آینه ی عشق ببینی

و در آن آینه ، کسی جز تو و او نیست

و همان عشقی که شما را به هم پیوند داده

پیوند داده

شعری از فهیمه خراسانی

راستی را می توان در دفترچه ی صداقت نگاشت

راستی را می توان در حریم دل حفظ کرد

راستی را می توان در جا بجای زندگی نشاند

راستی را می توان در نگاه آدمی یافت

من می ترسم

از ناراست بودن روزگار

از واهمه ایی که در حوادث زندگی برایت ایجاد می کنند

از شب همه شب که در ثانیه هایت ایجاد می کنند

از دسیسه های پنهانی که با خنجر از پشت به تو ضربه می زنند

از تهمت هایی که ناعادلانه به تو وارد می آورند

این تاریکی ، این دسیسه ، این تهمت ، از صداقت انسان بر نمی خیزد

این تاریکی ، این دسیسه از درون پاک یک انسان آگاه بیرون نمی آید

از صفای دل یک دوست ، حاصل نمی شود

از نیت خیر افراد راستگو حاصل نمی شود

من می ترسم

ازین همه دروغ ها

ازین همه ناراستی ها

ازین همه دسیسه ها

ولی گویا می شود با ترس هم زیست

با دروغ هم زندگی کرد

با دسیسه هم زیست

و در تاریکی چراغی همراهت باشد که در چاله ی روزگار نیفتی

با گام هایی آرام

با گام هایی آگاهانه

با گام هایی سرشار از اطمینان که راستی و درستی ، دست حق را همراهت می کند

دست حق

پس زندگی کن

پس زندگی کن

شعری از فهیمه خراسانی

من سلام می کنم و تو علیک می گویی

و این آغاز رابطه ی دوستی ست

و این شروع سپردن دل به همدیگرست

و این همان چیزی ست که عشق به تو می گوید

که گام اول را تو بر می داری

گام دوم از پی آن می آید

و گام و گام و گام

و قدم و قدم و قدم

در جایی که تو حضور همیشگی داری

در جایی که تو قلبت را ، دریچه اش را به روی من باز گذاشته ایی

و من شعر می گویم و تو می شنوی

و تو شعر می سرایی و من می شنوم

تا رنج هجران ، ما را فرا نگیرد

تا محروم از دیدار یکدیگر نباشیم

تا این رابطه ، همیشه پابرجا و زنده بماند

تا چراغ نورانی آن هیچگاه خاموش نشود

تا چراغ نورانی آن هیچگاه خاموش نشود

شعری از فهیمه خراسانی

و آن زمان که ثانیه ها ، در پی هم می دویدند

و آن زمان که دقایق ، زود و شتابان می گذشت

و من بودم با امیدی در دل

و من بودم با انگیزه ی زیستن

و من بودم با باوری در دل

و من بودم با تلاش و کار

و من بودم با خاطرات عاشقانه ایی که در نسیان یاد بود

و گردیدن روزگار و گردش روز و شب

و آن کوچه پس کوچه های زیستن

و آن زمستانی که نگاه خیس تو ، در آینه ی تکرار بود

و آن زمستان که برودت دل ، انگار آب آب بود

و آن زمستانی که آفتاب زندگی بر سرمان می تابید

و باز هم تو بودی

تو بودی

و رنگ سبز نگاهی که هر آن تو را جستجو می کرد

هر آن ، تو را جستجو می کرد

تا گمشده ی خود را بیابد

تا در وصل به زندگی ، همسفری بیابد

همسفری که پا به پای او ، قدم زنان ، محبت را قرین نگاه کند

و شانه هایش برای قبول بار مسئولیت کم نیاورد

و جشن زندگی ، کیک تولد خود را برش دهد

تا شیرین ترین ثانیه ها رقم خورد

و من در جستجوی عشق ، تو را یافتم ، تو را یافتم

تا در گذرگاه شب ، سحری از راه رسد

و سپیده ی لبخند بر لب ، طلوع خود را داشته باشد

و من و تو

با دستان گره شده در دست همدیگر

توانایی های خود را بشناسیم

و قابلیت زیستن خود را بروز دهیم

قابلیت زیستن خود را

شعری از فهیمه خراسانی

و تو را در وادی این جهان ، به زندگی فرا می خوانند

و تو را در وادی این جهان ، به سوی مسیر زندگی دعوت می کنند

و تو را در وادی این جهان ، به آبادی این زندگی دعوت می کنند

و راه مطمئنی که هیچگاه در سنگلاخ و چاله و چوله های زیستن قرار نگیری

آری !

اینجاست که تو می اندیشی

مبدا ، راه ، مسیر ، مقصد

کدام راه ؟

کدام مسیر ؟

تا به مقصدی از ثانیه های دلخواه برسی

تا به سرانجامی برسی که مورد علاقه ی توست

تا به سرانجامی برسی که مورد علاقه ی توست

تا چراغ زندگی خود را بر لبه ی باد نگذاری

آن راه مطمئن که تو را بازدارد از تمام سنگلاخ های جاده

آن راه مطمئن که تو را باز دارد از هر خطری که در حاشیه ی زندگی توست

آن راه مطمئن که تو را و هر آن تو را ، به سوی وادی خوشبختی هدایت می کند

راستی می دانی مقصد این راه زندگی در کجاست ؟

همان ثانیه های آرامش بخشی که با وجدانی راحت ، بدور از هرگونه آشفتگی خیال ، در کنار خانواده ات

داری

همان ثانیه های آرامش بخشی که لیوانی چای در دست می گیری و با نوشیدن آن خستگی کار روزانه را

از خود بدر می کنی

همان ثانیه های آرامش بخشی که نگاه امیدوارانه ی اعضای خانواده ات را می بینی

و دستان گرم همدیگر را فشار می دهید و آن ها را مطمئن می کنی که تا آخرین ثانیه ها با شما هستم

تا آخرین ثانیه ها با شما هستم

شعری از فهیمه خراسانی

در سخت ترین راهی که در مسیر زیستن ، برای من ایجاد شده

همان درگیری با زندگی ست

همان درگیری با ثانیه هایی که گاه دست خودت نیست

گاه آن ثانیه ها از آن خودت نیست

و انگار زندگی هر روز ، آواز تازه ایی برای تو می خواند

و انگار زندگی هر روز ، شماتت تازه ایی برای تو دارد

و انگار زندگی هر روز ، تحقیر بی ادبانه ایی برای تو دارد

و انگار زندگی هر روز ، چاله های بیشتری را در مسیر زیستن برایت ایجاد می کند

و انگار زندگی هر روز ، انصاف دیگران را و مهربانی دیگران را برای تو از بین می برد

و خشمگینانه ، می خواهند از تو انتقام چیزی را بگیرند که تو مقصر نبوده ایی

که تو مقصر نبوده ایی

و انگار زندگی تو را نمی تواند مطمئن کند که به آرامش خیال دسترسی پیدا کنی

آری ، زیستن ثانیه ها سخت است

خیلی سخت است

و از این جمله هم هراسی نباید داشت

و از این جمله هم هراسی نباید داشت

باید در مزرعه ی زیستن ، رنگ امید را کاشت

وپا به پای تلاش ، سختی ها را طی کرد

و با گام هایی از جنس اراده ، محصول به دست آمده را درو کرد

آری ، ثانیه های زیستن سخت است ، خیلی سخت

شعری از فهیمه خراسانی