اشعار فهیمه خراسانی

از سرگذشت نافرجام پیشینه ها

دیوار حصار آلود فاصله ها

بغض فرو خورده ی انسانها

سکوت نا بهنگام واژه ها

تکرار تلخ حادثه ها

بهتی مرموز و نا آشنا

اشکهای فرو چکیده ی بی پهنا

راز های سر به مهر ناروا

هجوم اندوهبار لحظه ها

گذر غمناک دقیقه ها

حیرانی بی سرانجام ثانیه ها

چه پندی حاصل است مرا؟

درونم با فریادی بیصدا

گوید:به من دریغا!

تا ظلم هست پابرجا

در جهان بیداد میکند غوغا

زانکه گر باشد عدالت هر جا

هرچیزی نظم یابد آنجا

دیواری از فاصله ها ناپیدا

اما دریغا!دریغا!

شعری از فهیمه خراسانی

خسته ام

خسته ازاین ساعتهای دیواری

ازین عقربه های بیداری

خسته از این روزهای اجباری

ازین شبهای طولانی

خسته از این دیدارهای تکراری

ازین الفاظهای شنیداری

خسته از این لبخندهای شیطانی

ازین دسیسه های پنهانی

شایدها و بایدها

اما ها و اگرها

بودنها و نبودنها

خواستنها و نخواستنها

لحظه ها در عبور

ثانیه ها در گذر

رهایی من ازین شایدها

اوج من ازین بایدها

شاید با پرواز روحم از جسم امکان پذیر باشد.

شعری از فهیمه خراسانی

و من باز هم با دلی پر از بازی های روزگار

در رد پای زیستنی آرام

در رد پای رهگذری که باران را قطرات عشق می داند

گامهایی شتابان بر می دارم

هوا گرم است

از نشانی که هیچ یادی از او نیست

در هیچستان دلم

سراب هم دگر آبی را نمی بیند

در هیچستان دلم

عاطفه ؛لبخندی نثارت نمی کند

محبت ؛ردی به جای نمی گذارد

خشکسالی ؛قحطی را

برایت می آورد

چه شده؟

انسان ؛با توام!

شعری از فهیمه خراسانی

و من باز هم با دلی پر از بازی های روزگار

در رد پای زیستنی آرام

در رد پای رهگذری که باران را قطرات عشق می داند

گامهایی شتابان بر می دارم

هوا گرم است

از نشانی که هیچ یادی از او نیست

در هیچستان دلم

سراب هم دگر آبی را نمی بیند

در هیچستان دلم

عاطفه ؛لبخندی نثارت نمی کند

محبت ؛ردی به جای نمی گذارد

خشکسالی ؛قحطی را

برایت می آورد

چه شده؟

انسان ؛با توام!

شعری از فهیمه خراسانی

زیباترین رویایم این بود که عاشقانه دستهایم را بگیری و در کنار دریا

روی ماسه های داغ قدم گذاریم

و تو بگویی

بگویی

از هر آنچه که در درونت هست

بگویی از زشتیها و زیباییها

و بخوانی ترانه ی زیستن را

و زمزمه کنی

آوای با هم بودن را

اما چقدر زود

چقدر زود

گفتی خدانگهدار

من اما در جواب گفتم:

بدرود مسافر لحظه های رویا

شاید روزی

شاید باری دگر

شاید زمانی دور

تو را دیدم

نمیدانم کجا؟

شاید همانجایی که پرده ی خیال را به آن راهی نیست.

شعری از فهیمه خراسانی

درین دنیای وارونه

درین دنیای گیج و گنگ

ازین رنج حقارتها

ازین دیوار فاصله ها

من چه مستانه با غرور

طی می کردم لحظات را

و چه بیخبر از آنچه که در پیرامون من می گذشت

سبکبال و آرام

وه!

که چه نا آگاه بودم من

نا آگاهیم به اندازه ی اسارت بشری بود

عقده های پنهانی

زنجیر زمان

پای بندی به مکان

اسیر جسم خود بودن

و پرواز واژه ای که در خاطر من نمی گنجید.

شعر از فهیمه خراسانی

شب ،چه رازی در شب نهفته است؟

شب ، راز سر به مهر هستی

شب ، شب آرامش

آرامش بی پایان

شب سکوت

سکوت وهم آور

شب ، آسودگی جسم و جان

پلکهای آرمیده

شب ، شب سکوت زندگی من

اما چه زود روز شب را در خود فرو می برد

روز!

هیاهو

آشفتگی

نگاههای خوانده نشده

ادراک بی پایان هستی

اندوه بی سرانجامیها

روز با نگاهی عاشقانه هوس را در دل انسان بیدار می کند

روز!

روز مره گی روز

تکرار نابهنگام حادثه ها

شب!

چقدر زیبا روزمره گی روز را به فراموشی می سپارد

شب!

چقدر دلپذیر آغوش خود را برایم باز می کند تا مرا در خود فرو برد.

شعری از فهیمه خراسانی

دریای وجود مرا متلاطم کن

هستیم را زیر و رو کن

مرا به دست امواج بسپار

تا مرا به بی نهایت ببرند

بی نهایت آرامش و جاودانگی

یعنی رسیدن به ابدیت

ابدیتی که فنا و تغییر و تبدل در آن راهی نیست.

شعری از فهیمه خراسانی

در آنزمان که مستی غوغا می کرد

آرزوی وصال تو بود

در آنزمان که شیدایی حرف اول بود

امید دیدار تو میسر بود

در آنزمان که التهاب درون سر آغاز هستی بود

عشق تو لازم و حتمی بود

شعری از فهیمه خراسانی

تاریک بود هوا

تاریکتر از دل من

و صدای مرغکان از راهی دور می آمد

جغد همسایه آوای غم سر می داد

رنگ خانه بوی طراوت نداشت

وانبوهی از کهنسالی را تجربه می کرد

مادر با آرامش همیشگی خود

در کنار سجاده ی همیشه پهن خود

نمازش نوعی التماس به درگاه عرش بود

و پدر

پدر با دستانی پر به خانه بر می گشت

اما دلش خالی از هراس

واما من

چه بی تفاوت نگاه می کردم

نگاهی پوچ

نگاهی عبث

نگاه من از آغاز وجودم بود

یا سوالی دیگر از اینکه هدف چه بود؟

از زیستن و وجود داشتن

کنکاشی دو باره در انجام جهان

ومن هرچه دقیقتر نگاه می کردم

شوق به زیستن در من کمتر می شد.

شعر از فهیمه خراسانی

یازدهم آبان دومین ماه فصل برگریز

در یک صبح دل انگیز

پرستویی پای گذاشت به هستی

تا سر دهد آوای عشق و مستی

در دامن پرمهر مادر آموخت پرواز را

تا فتح کند قله ی بام آرزو را

دست نوازشگر هستی عاشقش کرد

امید و آرزو را همره آشیانه اش کرد

مرغ نغمه خوان بشارت بهار داد

از مهر و وفا و صداقت خبر داد

بال پروازش افقهای دگر یافت

وقتی نگهش به زندگی رنگی دگر یافت

اوج گرفت در بلندای آسمان

تا دگر نباشد در قید و بند زمان

نخوت و غرور را از خود رهانید

وقتی دست قضا تیری بر بالش نشانید

دریغ!پرستو یارای پریدن نداشت

زانکه دگر بالی برای گشودن نداشت

در گذر زمان بال اندیشه اش را پرواز داد

زمانه به او این آموختنیها را یاد داد

این شعر را به مناسبت روز تولدم در یکشنبه ششم آبانماه سال

هزار و سیصد و هشتاد و شش سرودم.

شعری از فهیمه خراسانی

دل من به وسعت آبی دریاها باش

دل من به سپیدی ابرهای آسمان باش

دل من به زیبایی سبزه زاران باش

دل من به استقامت کوههای سر به فلک باش

دل من

دل من

شعری از فهیمه خراسانی

سلام می کنم

سلامی به هستی

سلامی به بوی خوش زندگانی

سلامی به یاس

سلامی به باران

سلامی به شبنم

سلامی به امواج دریا

سلامی به جریان رود

گر سلام می کنم من بدینگونه

شاید عاشق هستیم بدینگونه

شعری از فهیمه خراسانی

زیباترین سخنت را زمانی بگو

که هراسی از پنجه ی سرد باد نداری

مگذار سپیده دمی زراه رسد

و تو حرفهایت را ناگفته بگذاری

واو در حسرت نشنیده هایت بماند

آیا به او گفته ای که تا بی نهایت هستی دوستش داری؟

و عشق عظیمت درین قفس دل نمی گنجد و فراتر از آنست؟

آیا به او گفته ای که پرنده ای هستی که پرپرواز نداری؟

وپای بند این زمین خاکیی!

آیا به او گفته ای که سرشت ات به گستردگی آسمان و زمین است

وفقط در انتظار نگاهی عاشقانه از جانب او هستی

تا تمام زنجیرها را پاره کنی و به سویش بشتابی!

شعری از فهیمه خراسانی

درونم زار میزد

دریای غم در دلم موج

سر در گریبان بودم

چون زورق شکسته ای

اندیشه ام را پروبال دادم

دیدم

زمانی اندیشیدن به تو دور از ذهن بود

زمانی اندیشیدن به تو رویای شبانه ی زندگیم بود

زمانی اندیشیدن به تو کنه زیبایی بود

زمانی اندیشیدن به تو جوانه زدن عشق در وجودم بود

زمانی اندیشیدن به تو تمنایی بود که مرا تا بیکران ها می برد

به ندای قلبم گوش می دادم

واین بیت بر زبانم جاری شد

زمین عشق مرا دگر باره تو سیراب خواهی کرد

دریای وجود مرا دگر باره تو گل نثار خواهی کرد

شعر از فهیمه خراسانی

گرفتم ز دستت

جام شوکران را

لاجرعه نوشیدمش

تا دیگر فریب ندهد

خیال چشمانت مرا

تا دیگر نوازش ندهد

آوای دلنوازت گوش مرا

تلخ بود جام زهر

لیک شیرین و گوارا می نمود

چرا چنین کردم با خود؟

آتش زدم به هستیم

چرا؟

چرا؟

زانکه غوغای با تو بودن

مستم می کرد و دیوانه

و من خواهان این مستی نبودم

شعری از فهیمه خراسانی

بانگ شادی به گوشم رسید

هلهله٬آواز٬پایکوبی

جشنی بر پا بود

جشن گلهای بهاری

جشن رویش سبزه زاران رهایی

پرسیدم:این همه بانگ طرب انگیز ز چیست؟

گفتند:این بانگ آغاز بهاری دگرست

درین بهار پر طراوت

گلی در باغ درخشید

وز درخشش آن

جرقه ای در شبنم رویاهای من گذر کرد

پرسیدم ز گل

راز گل بودنت ز چیست؟

گل لبخند زد و گفت:

دانی که من گر فریب میدهم چشمان را

رازم در پرپر شدن زود هنگام من است

شعری از فهیمه خراسانی

نازنین عاشق

دل من برات تپیده

با اینکه گلی رو هنوز نچیده

این تویی پر از ستاره

تو بگو کدوم ترانه ، رو بخار سرد شیشه ، راز سر به مهر مو شنیده ؟

تو بگو کدوم ترانه ، رنگ عشق منو ، نارنجی نارنجی شنیده

تو بگو کدوم ترانه ، صدای قلب عاشق منو شنیده

تو بگو کدوم ترانه ، آواز دوست داشتن منو شنیده

تو این دشت پر از شقایق

با این دستهای پر از لاله های عاشق

بیا این جا ، بیا این جا

دوباره تو قلب من باش

دوباره با طلوعی دیگه ، مال من باش

مال من باش

دوباره گل وجود من باش

دوباره گلبرگهای زندگی من باش

دوباره ستاره ی چشمک زن زندگی من باش

دوباره ستاره ی چشمک زن زندگی من باش

شعری از فهیمه خراسانی

روزی به پایان خواهد رسید دنیای من

کسی سؤال خواهد کرد ز دنیای من ؟

آری ، بگو دنیای من ، دنیای نور

دنیای من ، دنیای تابش شمع وجود

یا دنیای برون آمدن عشق زین وجود

دنیای من ، دنیایی از بود و نبود

دنیای من ، خالی از هر چه پروانه بود

دنیای من ، گل پرپر شده ی زود هنگام وجود

دنیای من ، سراسر هجران وصال بود

دنیای من ، شکست عشق وعاشقی بود

دنیای من ، آغاز واژه ی مرگ ثانیه ها بود

دنیای من ، فرسایش لحظه به لحظه ی نیروی ذهن بود

دنیای من ، قلب آسیب دیده ی من از زهر روزگار بود

دنیای من ، دسیسه های پنهانی دشمن پلید بود

دنیای من ، همه اخبار دروغ و نا آگاهی بود

دنیای من ، همه زندان ثانیه های قفس گونه بود

دنیای من ، همه زندان ثانیه های تحمیل گونه بود

دنیای من ، سراسر بغض و اندوه و درد بود

دنیای من ، سراسر زجر و زجر و زجر بود

دنیای من ، ثانیه به ثانیه عاشقی نبود

دنیای من ، آزار دیدن لحظه های عاشقی بود

دنیای من ، ناکامی همه جانبه ی عاشقانه بود

دنیای من ، تدبیر ثانیه به ثانیه ی روزانه ی زندگی بود

تدبیر ثانیه به ثانیه ی روزانه زندگی

شعری از فهیمه خراسانی

غم تو آغاز اسیری هاست

غم تو پایان شیدایی هاست

غم تو سرفصل هجران هاست

غم تو شروع حرمان هاست

غم تو نهایت ضجه زدن هاست

غم تو اندوه بی پایانی هاست

غم تو شکوه ی بی پایانی هاست

غم تو دنیایی از پلشتی هاست

غم تو تاریکی محض است

غم تو سیاهی سیاهی ثانیه هاست

غم تو تنهایی دلگیرانه ی عشق است

غم تو دلتنگی دلتنگی ثانیه هاست

غم تو شروع حدیث بیقراری هاست

غم تو شروع التهاب گونه ی نفرت است

غم تو دشوارترین ثانیه ی زیستن است

غم تو پذیرش کنج عزلت ابدی ست

غم تو ابد ابد حرمت ابدی ست

غم تو رنج زجرگونه ی عاشقی ست

غم تو رنج دلی ست که آسیب روزگار دیده است

غم تو شبهای بی ستاره ی عشق است

غم تو نداشتن امنیت خاطر است

غم تو نداشتن آسایش روزگارست

نداشتن آسایش روزگار

شعری از فهیمه خراسانی

در طراوت باران ، سبزه زاران ، رویای عشق تو ، چه زیباست

در نسیم عشق ، حضور گرم تو ، چه زیباست

شعله ی تابان هستی ، راز مقصود است و بس

اندرین جهان ، کار من حیرانی است و بس

حیران آن ثانیه ایی که نگاه تو در نگاه من گره خورد

حیران آن واژه ی سلام که از دهان تو خارج شد

من در واژه واژه ی عشق تو گم شدم

من در حرارت تب گونه ی چشمان تو ، خمار شدم

آن ثانیه که دستانمان ، همراهی همدیگر را می خواست

آن ثانیه که گام هایمان ، قدم قدم زدن را با هم می خواست

این دل ، در قرار بیقراری تو ، هر آن در تپش است

این دل ، هر آن منتظر ، هر آن منتظر گلبرگ عشق آرزوست

شب همه شب ، با شباهنگ عاشق ، خوش است

شب همه شب ، با عطر گل شب بو ، خوش است

خوش است ، خوش است

شعری از فهیمه خراسانی

سکوت نگاه ، نشانه ی چیست ؟

نشانه ی تسلیم و رضا

یا اندوهی در باطن

اندوهی که تو را به خاموشی دعوت می کند

بغضی که واژه ها را در گلویت ، می خشکاند

اشکی که از نگاهت سرازیر می شود

گرمی آن دانه های غلطان

هم چون رودی جاری ، خشکی حنجره ات را متلاطم وخروشان می کند

سکوت همان مفهوم تسلیم گونه ی زندگی

سکوت همان دردی که از عمق جان تو برخاسته است

سکوت همان فریاد بدون صدایی که از عمق تو شنیده می شود

سکوت همان لحظه به لحظه واژه را سرودن و به آن نگریستن

سکوت همان بغض فروخورده ایی از دیدن تبعیض هایی که در حقت روا داشته اند

سکوت همان آواز اندرون دل که تو در لایه به لایه ی زندگی ات دیده ایی

سکوت همان نگاه عاشقی که زجر هجران کشیده

سکوت همان ضجه ی درونی عاشق که به خاموشی گراییده

سکوت و سکوت و آن اندوه درونی

و آن بی رنگ شدن واژه ها در تلفظ کلام

و آن بی رنگ شدن واژه ها در برخورد زندگی

و آن نگاه مات و متحیر تو از بازی روزگار

و آن نگاه گیج و مبهوت تو از حیرت روزگار

و آن نگاه سرگردان تو از بازی سرنوشت

بازی سرنوشت

شعری از فهیمه خراسانی

نگاه چیست ؟

شاید تمنای هستی

نگاه چیست ؟

شاید عمق وجود

نگاه چیست ؟

شاید آرزویی که هیچگاه تحقق نیابد

شاید آرزویی که تو با سلام واژه ها ، آن را تعبیر کردی

شاید آرزویی که تو با سلام لبخند ، آن را معنا کردی

شاید آرزویی که تو با واژه واژه ی بودن خود ، آن را هستی بخشیدی

شاید نگاه من با نگاه تو ، تلاقی یک عمر دوست داشتن بود

شاید نگاه من با نگاه تو ، تلاقی یک عمر عشق خالصانه بود

شاید نگاه من با نگاه تو ، تلاقی تپش دو قلبی باشد که آواز دل هم را شنیده بودند

شاید آن تمنای هستی با عشق فقط با نگاه تو ، تفسیر می شد

شاید آن عمق وجود با عشق فقط با عشق تو تفسیر می شد

شاید آن روز نگاه ، فقط عشق بود و فقط عشق بود و فقط عشق بود

شاید آن اولین روز نگاه ، فقط احساس بود و فقط احساس بود

شاید آن دل بیقرار من ، در تمنای وصال تو ، دیدار لحظه ها را عمر خود می شمرد

شاید آن دل بیقرار من ، در برآورده شدن آرزوی خود ، جان بی تاب خود را گروی روزگار قرار داده بود

شاید آن دل بیقرار من ، انگیزه ی عشق را فقط نگاه تو قرار داده بود

فقط نگاه تو قرار داده بود

شعری از فهیمه خراسانی

امشب شاید در بغل بگیرم رویاهایت را

رویایی تر شوم

امشب شاید شعله های وجودت را به خاطر آورم

شعله ورتر شوم

امشب شاید شوق وجودت را یادآور شوم

مشتاقتر شوم

امشب شاید در غم نبودنت بنالم

نالان تر شوم

امشب ، امشب ، شاید ، شاید

عشق را می شود گاه در طاقچه ی یاد گذاشت

عشق را می شود گاه در قلب ، باقی گذاشت

عشق را می شود گاه در کنج ذهن باقی نگه داشت

عشق را می شود گاه در شور عاشقانه ی خیالی ات ، پرواز داد

عشق را می شود گاه در اشتیاق آرزوهایت ، بال و پر داد

عشق را می شود گاه در نگاهت با سبز دیدن ثانیه های زندگی ، انعکاس داد

عشق را می شود گاه در خاطرات به یادماندنی ثانیه هایی که با او داشتی ، یادآوری کرد

هر زمان و هر ثانیه و هر لحظه ، یادآوری کرد

عشق را می شود گاه در پستوی زمانه جای داد و در ضمیر ناخودآگاهت ، با آن زندگی کرد

عشق را می شود گاه در واژه واژه های شعر ، گنجاند تا هنر زندگی باز هم درخشش خود را داشته باشد

عشق را می شود گاه در سبدی از گل آرزو گذاشت و آن را بویید

عشق را می شود گاه فقط از آن گفت ، فقط از آن نوشت و نوشت و با یادش ، رگبرگ خاطره را گسترش یاد

داد

شعری از فهیمه خراسانی

با شبنم نگاهت ، رودی بودم

رودی خروشان

در پیچ و تاب عبور

با موج های نیاز

دریای وجودت ، مرا به سوی خود می کشاند

برای رسیدن به آن لحظه شماری می کردم

اما طوفان روزگار ، مسیرم را تغییر داد

مسیر ، همان جاده ی فراروی تو

همان جاده ی فرارویی که تو را به وادی امن سعادت می کشاند

سعادت ، همان سایه ایی از خوشبختی

خوشبختی همان نشاط درونی

همان نشاطی که هر ثانیه ، دلت از لبخند روزگار ، بخندد و شاد باشد

تا تو به دریایی که می خواهی وصل شوی

دریایی از آرامش ، دریایی از وجود

و آن روز حادثه ، و آن نگاه آخر ، و آن ثانیه ی واپسین

و آن رخداد عظیم سرنوشت

و آن سیلاب مهیب ، وآن گرداب هولناک ، و آن طوفان

و آن طوفان

که هر لحظه ، تو را از مکان آسایش خود ، دور می کرد ، دور می کرد

و تو در آن سیل مهیب ، دست و پا می زدی

و تو در آن گرداب هولناک ، فرو می روی ، فرو می روی

غرق می شوی

غرق می شوی

و آن طوفان زندگی و آن طوفان زندگی که مسیر زندگی ات را تغییر داد

و راهی از بیراهه را جلوی پایت قرار داد

و راهی از نشیب روزگار را برایت ایجاد کرد

و راهی از عدم آسایش و عدم اطمینان را تا ابد برایت ایجاد کرد

برایت ایجاد کرد

شعری از فهیمه خراسانی

به طبیعت می نگرم

آواز بلبلان را گوش می دهم

و نور افشانی ستارگان زیبا ، مرا به غور در هستی می کشاند

می اندیشم به طبیعت و اسرار آن

اسرار بی انتهایی که شاید هیچگاه برایت آشکار نگردد

از لحظه ی پیدایش هستی تا فنای آن

آغاز می کنی زیستن را و ادامه می دهی

و رهسپار جزیره ایی خواهی بود

در آن دیار خانه ایی از چوب خواهی ساخت

و دست در دست کودکت

ترانه ی زندگی را ،

با گیتاری از آرزو

چنگی از هدف

و سه تاری از تلاش می نوازی

ترانه ی زندگی ، آرزو آرزو خواستن عشق است

عشق همان تفاهم دو قلب

همان وصال دو قلب

همان رسیدن به خاستگاه زیبایی هاست

و این که تو ، روزگار را با هدف زیستن می خواهی سپری کنی

هدف زیستن ، همان عشق است

همان علاقه ی شدید قلبی ست

همان طراوت نگاه توست به هستی

همان سبز نگاه کردن توست به گستره ی هستی

همان نگاه عاشقانه ی توست به هستی

همان اسراری است که شاید هیچ گاه برایت آشکار نگردد

همان اسراری است که در اندرونت ، پنهان است ، پنهان است

و تو ، آن عشق را با تلاش لحظه ها به دست خواهی آورد

و تو ، آن نگاه عاشقانه ی خالصانه ی صادقانه را با تلاش ثانیه ها به دست خواهی آورد

و تو ، آن نگاه عارفانه عاشقانه ی خدایی را با تلاش لحظه به لحظه ی سبز اندیشیدن خود ، به دست

خواهی آورد

به دست خواهی آورد

شعری از فهیمه خراسانی

دنیا در انتظار است

در انتظار قلب شکسته ی مسافری که ره گم کرده است

وقتی چشم به روی دنیا گشودم

باورم این بود که همه چیز ، همان گونه است که باید باشد

و چقدر همه چیز زیبا بود و دوست داشتنی

و روح نیازمندم هر لحظه می کاوید و جستجو گر عشق بود

دنیا هم در انتظار ماجراهای این عشق

اما ای عشق !

به جای تسلی قلب شکسته ام

از من روی برگرداندی و دوباره مرا راهی سفر کردی

و این سفر ، مرا به ناکجا آباد می برد

و این سفر ، مرا به دنیایی از شناخت ها دعوت می کرد

و این سفر ، مرا به خودآگاهی می کشاند

و این سفر ، مرا به دنیایی از واژه های دوست داشتنی دعوت می کرد

و این سفر ، مرا به جستجوی اینکه عشق چیست و عاشق چه کسی است ، دعوت می کرد

و این سفر ، مرا به کاوش در اینکه وصال عشق چیست ، دعوت می کرد

و این سفر ، مرا به کاوش در اینکه هجران عشق چیست ، دعوت می کرد

و این سفر ، مرا به درد و رنج و زجری که از هجران عشق حاصل می شد ، دعوت می کرد

و این سفر ، مرا به سکوت تسلیم گونه ی زندگی که از هجران عشق است ، دعوت می کرد

و این سفر ، مرا به بغض فرو خورده ایی فرو می برد که همان افسردگی و شکست عشقی بود

و این سفر ، مرا به سرانجام زندگی می رساند که زیستن ، قبول مسئولیت زندگی خود است

با تمام تلاش ها و زحمت ها و رنج ها و زجر ها و تحقیرها ......

شعری از فهیمه خراسانی

شب بود و توفان می وزید

صدای باد در درختان می پیچید

من گمشده ایی بودم در جنگل زندگی

می رفتم و می دویدم

و هراسان به هرسو نگاه می کردم

فریاد می زدم

و خدا را می جستم

خدایا صدایم را بشنو

آیا مرا ازین گرداب بیرون خواهی آورد؟

آیا درین شب توفانی ، فرشته ی نجات من خواهی شد ؟

در میان بادهای سهمگین ، از آن جنگل مخوف فاصله گرفتم

ندایی آمد : من ترا به رودخانه می رسانم

آن جا قایقی است !

چشمانم لبریز از ترس شد

خواستم حرکت کنم

اما پاهایم ، پاهای ناتوانم ، بیش ازین یارای حرکت نداشت

و ذهنم درگیرودار رویاهای پریشان

همانند برگی خزان دیده بر روی خاک نشستم تا هم آغوش او شوم

تا خاک مرا در خود فرو برد

تا خاکی ترین رفتار را از خود بروز دهم

تا تسلیم خاک ، له روزگار شوم ، له روزگار شوم

شاید این گونه زیستن ، عین بودن باشد ، عین بودن باشد

شاید در برخورد با بروز مشکل ، حل کردن آن آسان ترین باشد

آسان ترین باشد

آری آن گمشده در جنگل زندگی ، تسلیم را پذیرفت

تحقیر را پذیرفت

آری آن که در گرداب زندگی گرفتار آمده بود ، مرداب را پذیرفت

جنگل مخوف سرنوشت را پذیرفت

ناتوانی هایش را در بروز حادثه پذیرفت

پذیرفت تا باشد

تا زندگی را باز هم با تمام مصائب و مشکلاتش ببیند و بداند زندگی همان درد روزگارست

رنج حادثه است

زخم ثانیه به ثانیه ی بودن است

آسیب دقایقی است که گاه مرهمی برای آن نیست

گاه مرهمی برای آن نیست

و باز هم شب بود و باز هم توفان می وزید

من آن گمشده ی زندگی نبودم

من ، خود را شناخته بودم

من ، خود را باز یافته بودم

من ، در ضمیر ناخودآگاه ، همه چیز را یادآوری کرده بودم

و دیگر هراسان ثانیه به ثانیه ی زندگی خود نبودم

من تمام ضربه های سهمگین زندگی خود را ، عین زندگی می دانستم

و می دانم

من تمام آسیب های روزگاری که دارم را عین دم و بازدم حیاتم می دانم

عین دم و بازدم حیاتم می دانم

شعری از فهیمه خراسانی

در شبی که درازای آن

به اندازه ی یک فصل بود

من در خوابی رویا گونه ، تو را با لبخندی بر لب دیدم

و نگاهت ، حکایت دلدادگی را هویدا می کرد

و دستانت ، گرمای وجودت را نمایان

و من در گستره ی عمر ، رمز شیدایی را با نگاهت حس کردم

عشق من !

تو را با نگاهی عاشقانه هماره خواستارم

تو را با پروازی عاشقانه در حریم رویاهایم خواستارم

تو را در وادی خیالم با خرمنی از عشق خواستارم

تو را با سبد سبد خاطره در وادی امن دلم خواستارم

تو را با آنچه که زمزمه ی عاشقی ست خواستارم

تو را با فصل عاشقانه ی نگاه خواستارم

تو را با گرما گرما حرارت عشق ، خواستارم

تو را با بغل بغل ستاره در آسمان زندگی خواستارم

تو را با آن چتر آسایش زندگی ام ، خواستارم

تو را با دریا دریا آرامش خواستارم

تو را با زیستنی رویاگونه خواستارم

تو را با آن برکه ی شفاف عمر خواستارم

با آن برکه ی شفاف عمر

شعری از فهیمه خراسانی

مرا دریاب

و به رویاهایم بیا

ببین چقدر درین دنیا غریبم

مرا دریاب

و بغض فروخورده ام را ببین

و آه سوزناکم را و هق هق شبانه ام را با گوش جانت بشنو

میدانی همه ی این ها از چیست ؟

از نبودن تو

و تو ، نیستی ، و تو ، نیستی

و کابوس نداشتن تو ، عذاب شبانه ی من است

و کابوس اینکه من هر شب در خوابم تو را می بینم

تو می آیی

و آنگاه از من دور می شوی

دور می شوی

و از لبه ی پرتگاه به پایین سقوط می کنی

و این دلهره ی هر شب ، عذابی ابدی ست

گاه رویای با تو بودن ، خاطره ایی خوش است

و آن دستان گرم و پر حرارت که در دستان من بود

و آن چشمان جذاب که خیره در چشمان من بود

و آن صدایی که روحت را نوازش می داد

روحت را نوازش می داد

و آرام جان بود و آرام جان بود

حالا تو نیستی ای آرام جان

یادت هم که در من هست ، غوغای زندگی را آرام نمی کند

شیدایی را آرام نمی کند

آرام نمی کند

شعری از فهیمه خراسانی