اشعار فهیمه خراسانی

تو در جستجوی مفهومی که بتوانی اندرون خود را به آرامش برسانی

تو به دنبال جواب هایی هستی که از پرسش های بی پایان زندگی نشانی داری

و این که شاید گاه به این بایدهایی که به آن می رسی حتما واقعیت دریافته

می شود

و این که شاید حادثه پشت سر حادثه در کمین زندگی تو باشد

افسوس و صد افسوس که چرا ثانیه ها این گونه شد دیگر در تو راهی ندارد

افسوس و هزاران افسوس درینکه گل سرخ پایمال پایمال شد

و این تنهایی که تو در گوشه ی عزلت خود انتخاب کرده ایی

و این دلتنگ شدن از روزگاری که ناملایمات زندگی به تو تحمیل کرده ایی

در گذر روزگار ، باید به فرداهایی که نیامده ، بیاندیشی

و این دردی که در لابلای جسم تو ، ثانیه هایت را از آن خود کرده ، بیاندیشی

بیاندیشی!

شعری از فهیمه خراسانی

دراینکه دوستی ، واژه واژه بودن را نشان دارد

دراینکه کینه و دشمنی ، کلماتی تا ابد زمان دارد

دراینکه زندگی ، همان درخت سرسبز حیات را دارد

دراینکه زندگی ، همان آبی آسمان بالای سرت را دارد

دراینکه تو با واژه ی جاودان ، همیشه نخواهی بود

دراینکه بیهودگی ، جایی در جسم و جان ندارد

دراینکه شب همه شب ، باران اشک را چکانده اند

دراینکه هجران ، همان پنج حرف بودن را همراه دارد

دراینکه مهتاب با نور افشانی خود ، لحظات رویایی را در پی دارد

دراینکه قطره قطره اشک ، هنوز اثرات خود را دارد

دراینکه قایق زندگی بر روی دریا تلاطم خود را دارد

دراینکه از شب تا صبح ، از صبح تا شب ، ثانیه ها جریان دارد

ثانیه ها جریان دارد

شعری از فهیمه خراسانی

در انتظار واژه هایی که بتوان نگاه را با آن تعبیر کرد

در انتظار مرهمی که بتوان یخ دل را با آن آب کرد

اکنون لحظه ی ورود ماجرایی به نام دسیسه های پنهانی است

اکنون باران باران رگبار بر سر و رویت نشانه است

آن گوشه ی عزلت که برای خودت ایجاد کرده بودی

آن حریم امن که برای خودت ایجاد کرده بودی

این حضور آشنایان بیگانه شده در پشت صحنه ی زندگی ، همیشه حدیث

دشمنی و کینه را برای تو دارد

این حضور تاریکی بر تمام ابعاد زندگی ، همیشه تو را از حرکت رو به جلو

متوقف می کند

و این جا باز هم رگبرگ احساس طلوع خود را دارد

و این جا باز هم داستان بودن و فقط بودن ، واژه واژه های حضور خود را دارد

و این الهاماتی که به قلب تو وارد شده که

روزی ، جایی ، زمانی ، سختی ها به پایان خود نزدیک خواهد شد

صبور باش

صبور باش

شعری از فهیمه خراسانی

تو به زمین زیر پایت نگاه می کنی

و به بلندای آسمان خیره می شوی

و به آفتاب ، ورود ثانیه ها را تبریک می گویی

و به این گل های روییده بر روی خاک ، سلامی دوباره می گویی

میدانی که درین وادی دنیا پای گذاشته ایی

‌و بین این زمین و آسمان ، حصار ایجاده شده را درک می کنی

چاره ایی نیست

راه فراری نیست

تو فقط می توانی به آبی آسمان زل بزنی

و به خاک قهوه ایی زیر پایت ، نوازش گام هایت را داشته باشی

و در کنار لحظه هایت ، بیاسایی

و یک لیوان چای بنوشی

بنوشی !

شعری از فهیمه خراسانی

و این دل که در سرزمین آباد بودن ، واگویه های خود را دارد

و این دل که در آشوب ثانیه ها ، حرف اول را بودن می داند

در سکوتی که حجم بزرگی از زندگی را فرا گرفته است

در سکوتی که لبخند ، دیگر تبسم خود را دارا نیست

واژه واژه زندگی در گذران خود ، نمایش خود را دارد

و این امید که زندگی ، هنر های خاص خود را دارد

صدایی از عشق ، اثرات خود را در روزگار دارد

صدایی از روزمرگی ها ، انرژی حیات را به دنبال دارد

و این عزلت که گویا تداوم زندگی می باشد

و این سفر بی پایان در ثانیه هایی که خودت هم دوست داری باشد

پروانه ایی که به دور شمع وجود گردید و گردید

و این دل که با اندوه دمساز دمساز شد

دمساز شد دمساز شد

شعری از فهیمه خراسانی

در حصار لحظه ها ، آن جایی که ابتدای سلام ، نقطه ی دلگیر غروب محسوب

می شد

در حصار لحظه ها ، که گویا زندگی از آغاز برنامه ایی از پیش معلوم بود

و در آنچه که دقایق بودن ، شکل خود را باز می یافت

و در آنچه که روزها و روزها هیجان زیستن را در پی داشت

اولین و آخرین ثانیه ها ، همگی نشانی از تو داشت

عابر خسته ی خیابان ها ، دربدربه دنبال رد پایی از تو داشت

چاره ی زیستن در این روزها خلاصه می شد

فرار و گریز اصلا امکانش نبود

و این دل که با بیگانه و دوست گویا آشنا نبود

و این دل که اندوه خود را در گوشه ی تنهایی های خود یافته بود

یافته بود

شعری از فهیمه خراسانی

​​​​

و تو نفس می کشی

و تو در دم و بازدم حیات ، به تداوم ثانیه های خود امیدواری

و تو جسارت زیستن را از کبوتر سپید عشق ، یادگرفته ایی

و تو از دلتنگی های زمانه ، به تکرار روزمرگی ها روی می آوری

و تو از پاییز برگ ریزان به زمستان سرد خاطره پناه می بری

و تو از دردهای نشسته بر جسم ات ، التیام روزگار را می خواهی

و تو ازین غصه ها که در اندرون لحظاتت وجود دارد ، حقیقت ماجرا را

می طلبی

و تو ازین حرمان دقایق ، اندک خوشبختی روزگار را می خواهی

و تو ازین چاه بن بست زندگی ، اندکی ، قطره ایی آب را می خواهی

قطره ایی آب را می خواهی

شعری از فهیمه خراسانی

تو در وادی عشق ، از همان ثانیه های ابتدایی در دل من نشسته ایی

تو در سکوت لبخند ، تبسم تبسم زیبایی را به ارمغان آورده ایی

تو درین لحظه ایی که دل فقط اندیشه ی تو را دارد

تو درین آباد دلی که نبض آن تپش برای تو دارد

رد پایی از عشق هماره در وجود توست

رد پایی از مهربانی خلاصه ی وجود توست

اینکه زمان در گذر خود ، نمایش زندگی ست

اینکه عقربه های ساعت تیک و تاک خود را باعث است

و این روزهای گرم که داغترین روزهای خداست

و این ثانیه ها ی محبت که شب را روز است

شاید اکنون درین وادی هجران ، دل من و تو در تکرار روزمرگی هایش می سوزد

شاید اکنون و اینک و حالا ، هردم هر دم زخم می خورد

و در چهره ایی واضح از زیستن که فقط سکوت ماجراست

فقط سکوت ماجراست

شعری از فهیمه خراسانی

در ذهن من ، تصویر تو شاید مات ترین لحظه ی بودن نباشد

در این واژه واژه ی سکوت ، کلمات شاید مفاهیم خود را نتوانند بیان کنند

نسیم صبحگاهی با رد پایی از بودن خود ، شاید حریم گل های اطلسی را

یادآوری کند

نسیم با گام هایی که می توانست زیبایی ها را نشان جهان دهد

و در دل من و در دل تو ، غوغایی از عشق را هویدا کند

و این زخم روزگار را نامریی نامریی کند

درخت دوستی که به بار نشسته بود ، تداوم پیدا کند

پاییزی ترین درخت هم رنگ های خود را نشان روزگار کند

درین وادی گذرا ، ثانیه ها دائما عبور می کنند

همانگونه که عشق از دل من و تو عبور کرد

عبور کرد

شعری از فهیمه خراسانی

​​​​​

در تکرار واژه ها ، حروف باز هم در کنار یکدیگر مفهوم خود را می رسانند

در تکرار روزمرگی ها ، گویا صبح و ظهر و غروب نشانه ایی از بودن دارند

و این رنگ زیستن که گویا در هر جایی نشانی از خود دارد

و این وسوسه که دنیای تو شاید با دنیای دیگران فرق دارد

در زمزمه ی شبانه که مهتاب هم با تو شریک بود

در آوایی از عشق که دل هم تپش تپش بود

لحظه ایی که درخشش زیستن ، بازتاب های خود را دارا بود

لحظه ایی که روزنگار عمر تو ، دائما ورق ورق می خورد

و این باران که قطره قطره هر روز می بارد

و این دل من که در اندرون خود ، غوغای خود را دارد

و این پله های عمر که باید یکی یکی به بالا رود

و این شمع خاموش که باید با نور تو روشن شود

و این اندوه که گویا هرگز از دل پاک نمی شود

هرگز از دل پاک نمی شود

شعری از فهیمه خراسانی

این هنگامه ایی که در قلب من پیدا شد

این رگبرگ گل سرخ که دوست دارد به گلی زیبا تبدیل شود

و این احساس که آبی ترین آرامش دنیا را خواستار بود

و این دری که هیچگاه دوست ندارد قفل زده شود

در بهاری ترین لحظاتی که من و تو دست هایمان در دست هم بود

در اوج بودن

عشق ورزیدن و این گل اطلسی که در دست هایت فشرده شده بود

در خیابانی که دقایق به کندی می گذشتند

در کوچه پس کوچه های عاشقی که گل شقایق ، انعکاس بودن را با بن بست طالب نبود

و این شکیبایی که گویا سلام همیشه باید دائمی باشد

و این صبر که عشق باید آرام آرام به دل بنشیند

عجله صلاح نخواهد بود

و این دل که باز هم بیقرار عاشقی تو بود

بیقرار عاشقی

شعری از فهیمه خراسانی

صدایی از قلب ، در گوش آواز می خواند

پرتویی از وهم ، در ذهن هیاهو ایجاد می کند

و این خلوت ثانیه ها که باز هم بیداد می کند

و این شادی زمانه که بر تبسم گونه ، پدیدار نمی شود

دیواری از فاصله ، آهنگ جدایی را زمزمه می کند

و این عذاب که زجر تنهایی بر روی دوش تو گام می زند

در پنهانی ترین دقایق که روزگار برای تو دسیسه چینی می کرد

در خواب آلوده ترین نقشی که روزگار برایت ایجاد کرده بود

شقایق از رنگ خود در هراس بود

آهنگ بودن و بودن ، ریتم خود را در طرحی از رویا گم کرده بود

و انگار من بودم با گام هایی که خسته از رد پای زمانه بود

و انگار من بودم با هیجان هایی که از روزمرگی های زندگی ایجاد می شد

شعری از فهیمه خراسانی

دستان عشق نیازمند همراه شدن توست

چشمان عشق نیازمند درگیر شدن با جاذبه ی امیدوار کننده ی توست

اینکه لبخند روزگار با تو زیباتر به نظر می رسد

اینکه تبسم زندگی بر روی گونه های عشق جذاب تر به نظر می رسد

در. دنیای برهوت و داغ که تنهایی عمق خود را دارد

در کویری خشک و سوزان که دلت ، آب را همه ی بودن می داند

نگاه تو گویا پایان دادن به تمام عطش روزگار را دارد

در وادی سبز دوست داشتن که درختان جنگل با قامت استوار خود ،

استحکام عشق را بازگو می کنند

دریا دریا امواج پر التهاب که دل را به نبض عشق می کشاند

آری به نبض عشق می کشاند

شعری از فهیمه خراسانی

و این جا در سکوت لحظه ها ، آهنگ بودن باز هم ریتم خود را دارد

و این جا در دل شب ، شباهنگ عاشق ، واژه واژه ی سکوت را تعبیر می کند

وقتی تو بودی و گام هایی که عاشقانه به سویت قدم بر می داشت

وقتی تو بودی و انرژی حیاتی که دمادم با تو طی می گشت

روزها دوان دوان از پی هم می گذشتند

ثانیه ها در آنچه که روزمرگی ها بود ، توان خود را باز می یافتند

و من و تو و فانوسی که سوسو زنان اطرافمان را روشن می کرد

و من و تو و ماهی که مهتاب گونه بر سرمان پهن می شد

چه می شد اگر روزگار اینگونه با ما سر جنگ نداشت

چه می شد اگر آواز جغد شوم ، در خانه مان را خراب نمی کرد

چه می شد اگر باز هم روز بود و باز هم روز بود و باز هم روز بود

باز هم....

شعری از فهیمه خراسانی