اشعار فهیمه خراسانی

صدای تپش قلبم ، دیر زمانی ست که مرا به قطره قطره باران عادت داده

صدای گوشنواز تو ، پنجره ی سکوت را شکسته

دیروز، تصویر تو در آینه ی ذهن من نشسته

امروز ، واژه واژه در سیمای ذهن من نشسته

زمان گذشته ، مرا به وادی خاطرات کشانده

زمان حال ، مرا به جستجوی زندگی و ثانیه های آن کشانده

غیبت تو همان دروغ زمان گشته

درد در لابلای اندرونم پنهان گشته

ستاره های آسمان در مهتابی ترین شب ، پدیدار گشته

خورشید آسمان ، تابش نور خود را آشکار کرده

اینک کلمات ، سخنان خود را بیان کرده

اینک واژه ها ، هیبت خود را از زیستن واگویه کرده

زیستن و زیستن با درد و بغض همراه گشته

زندگی و بازی های آن ، همیشگی روزگار گشته

آری ، همیشگی روزگار گشته

شعری از فهیمه خراسانی

این راز که زندگی با دسیسه های پشت صحنه تداوم می یابد ، حکایت

روزگارست

این حدیث که بلور دل تو ، سخن اول و آخرش دلدادگی ست ، داستان

قدیمی بودن است

شاید نگاه تو در همان حادثه ی آغازین دیدار ، سخن همیشگی عمر باشد

شاید دستان تو با گرمای خاص خودش ، زندگی بخش دائمی باشد

من ، سخن دل تو را از نگاهت درک کردم

من ، جاذبه ی عشق را با صداقت ثانیه ها ، ناب کردم

بهار با بوی خوش تازگی از راه رسید

درختان را سبز سبز با طراوت دید

زندگی با هوایی از انتظار رهایی فرا رسید

رهایی از قیودی که پایت را می فشارد ، فرا رسید

ماهی ها در تنگ ، قصد رقصیدن داشتند

کاغذ سفید دفتر ، قصد داشت از عشق بنویسد

نوشتن از عشق ، همراه همیشگی تو شد

نوشتن و نوشتن ، رازی در سینه ی تو شد

رازی در سینه ی تو شد

شعری از فهیمه خراسانی

دشت زندگی از علفزاران سبز ، طراوت خود را باز می یابد

درخت سرافراز با برگ های خود در باد ، عمق بودن را تجربه می کرد

برکه ی جاری عمر ، شتابان در مسیر خود ، پیچ و خم روزگار را می دید

و این مسیر که باید گام گام خود را بردارد

خورشید وسط آسمان با نورانیت خود ، وضوح حقیقت را نشان نمی دهد

ماه با تابیدن خود در شب ، تاریک ترین حادثه ی بودن را به تو می فهماند

و این آسیب هایی که به دل عاشق تو وارد شد

و این زخم هایی که روزگار غدار به قلب با احساس تو وارد کرد

باران باران با قطره قطره باریدن خود ، نتوانست اندوه دل را بشوید

و گویا باید در انتهای کوچه باز هم به ابتدای مسیر رسید

و گویا باید همچون نقطه ایی بود که پرگار تو را به هر طرفی می کشاند

و غروب با تمام دلتنگی های آن دیده شود

و این دل که گویا هرگز آرامش خود را نمی یابد

هرگز آرامش را نمی یابد

شعری از فهیمه خراسانی

این دلهره ی زندگی ، دمادم با من است

این حادثه که عبور ثانیه ها را مختل می کند ، با من است

این آبی ترین رنگ در ساحل امید ، گویا با من نیست

این گل های رنگارنگ آرزو ، در دیار من نیست

این آرامش ثانیه ها ، از زندگی کناره گرفته است

این زرد ترین دقیقه که رنگ آن نشانه ی تنفر است

این آشکارترین لحظات که تو حقیقت را می یافتی ، با من نیست

این دسیسه های پنهانی که از پشت به تو خنجر می زند ، گویا همیشه با من

است

این غروب و دائما غروب با دلتنگی های آن ، مرا خسته ی روزگار کرده است

این سپیده ی صبحگاهی ، گویا در سکوت مطلق است

این جا ، تو در کنار من جایت خالی ست

این جا عشق تو ، دمادم با من نیست

دمادم با من نیست

شعری از فهیمه خراسانی

اینکه تو در قلبم حضوری جاودانه داری ، امری حتمی است

اینکه تو در ذهن من ، از یاد نمی روی ، امری قطعی است

این جهان و زیبایی های آن با تو دوست داشتنی بود

این روزگار و بازی های آن با تو تحمل پذیر تر می شد

آتش زندگی و اخگر آن ، گرمایش با تو بود

این که تو در مات ترین لحظات هم حضور داشتی ، می توانست ترسیم عشق

باشد

شاید این درد که از هجران ثانیه ها ایجاد شد

شاید این بغض که از سکوت همیشگی عشق ایجاد شد

و این گل سرخ که در کنار من ، تصویر تو را نقاشی می کند

و این گل نرگس که عطر تو را در هوا پراکنده می کند

و این فانوس کم سوی عمر که باز هم دلش در هوای تو حضور دارد

در هوای تو حضور دارد

شعری از فهیمه خراسانی

این لحظات گذرا ، در شتابان ترین حالت خود ، زندگی مرا بازگو می کند

این ثانیه هایی که تو ، خودت هم نمی خواستی به این وضع باشد

گویا زندگی ، شروع آن و پایان آن ، برای خودت مشخص نمی باشد

گویا رنگ شب ، باید حتی در مهتابی ترین دقیقه باشد

گویا رنگ روز ، باید حتی در شب ترین شب هم وجود داشته باشد

گل سرخ با مخملین رنگ خود ، به تو لبخند می زند

گل نرگس با عطر خوش خود ، هوا را برای تو معطر می کند

و حادثه هم که گویا اصلا خبر نمی کند

و این که تو به دلخواه خود ، گام بزنی ، در اختیار تو نمی باشد

راستی گویا چتر را هم می شود در زیر باران از یاد برد

راستی گویا با لباس نه چندان گرم می توان در زمستان در خیابان مه آلود قدم

زد

و این حسرت که عشق از ابتدا هم با تو یار نبود به نسیان سپرد

آری به نسیان سپرد

و این ناکامی که زیستن ثانیه به ثانیه ، دلخواه تو نیست به بوته ی فراموشی

سپرد

و به آنچه که در پیش روی توست ، فکر کرد

و به آنچه که در دستان توست ، تازگی بخشید

و به سهم کوچک خود از هوا ، آب ، زمین ، قناعت کرد

قناعت کرد

شعری از فهیمه خراسانی

درینکه می توان از عبور واژه ها ، ثانیه ها را ساخت ، و هنر زیستن را رقم زد

در لابلای زندگی مشهود است

درینکه می توان از برکه ی عمر که جاری جاری است ، لطافت دقایق را دید

گویا زندگی همین است

تو درین وادی که چهارفصل سال درگذر است ، هیجان زیستن را طلب می کنی

تودرین راهی که مسیر بودن و رفتن است ، آبی ترین رنگ آرامش را می خواهی

وقتی چراغ روز ، برای تو روشنایی خود را دارد ، تو سیب سرخ زندگی را

می بینی

وقتی چراغ شب ، تابان تابان می شود ، تو مهتابی ترین رنگ را در ثانیه به

ثانیه ات می بینی

و باز درینکه در قلب تو کسی هست که جایگاهی ویژه دارد ،

یادش ، تو را به تپش ثانیه ها وادار می کند

تو بدون اراده وارد مسیر شده ایی

و بدون اراده ی تو ، به توقفگاه نزدیک می شوی

آری به توقفگاه نزدیک می شوی

شعری از فهیمه خراسانی

امروز در نگاه من ، جذابیت ثانیه ها ، با زمزمه ی آهنگ عشق برگزار می شود

دیروز در نگاه تو ، دقیقه به دقیقه عشق را داشتن ، دوست داشتنی تر بود

دریایی متلاطم که هر آن امواج اش به روی من و تو لبخند می زد

و عشقی که با نگاه تو آمیخته شده بود ، درگیر حوادث می کرد

این جا مرز بودن با سکوت همرنگ شده بود

این جا تو را خواستن ، تو را داشتن ، فقط در گوشه ایی از قلب ، نهفته بود

پرواز کبوتر سپید عشق با بال های زخمی امکانپذیر نبود

و بالی که گویا در گذر حوادث ، حرکت از آن سلب شده بود

با غربت عاشقانه ، وصال را فقط می شد در خاطر محفوظ کرد

با غریبی واژه ی عشق ، هجران گویا هر دم آسانتر بود

ورق ورق تقویم عمر با تلاش روزانه در گذر بود

و سالیانی را که تجربه ، کوله بار زندگی بود

آری سالیانی را که در بوته ی روزگار ، آزمایش می شد

همان در گذر بود

رهگذری که در گذر بود

رهگذری که در گذر بود......

شعری از فهیمه خراسانی

ثانیه هایی که در رد پای خاطره گام بر می دارد

و آن لحظه ایی که گویا دستان تو در دستان من بود

و آن دقیقه ایی که نگاه تو ، مختص من بود

در چشمان روز ، آفتاب پهن سر من بود

و آن شب که قطره قطره باران می بارید

و دل من و تو با قطرات باران گریه می کرد

آری گریه می کرد

و ما به باور این موضوع رسیده بودیم که جنگیدن ، کاری عبث بود

و ما به این اعتقاد ایمان آورده بودیم که عشق فقط باید در قلب هایمان نگهداری

می شد

زبان قادر به بیان کلمات نبود

سخن در زبان ، سکوت اختیار کرد

و قلب ها گویا تپیدن را فراموش کرد

آری فراموش کرد

شعری از فهیمه خراسانی

این فقط و فقط ها ، دیوانه وار به سوی من هجوم می آورند

این تاکید های مکرر زندگی ، فشاری مضاعف را برایم ایجاد می کنند

وقتی زندگی سرود آواز یک کبوتر است

وقتی زندگی رهایی بخشی از قید حصارهاست

وقتی اشتیاق در چشمان من و تو موج می زند

وقتی تمایل به ثانیه هایی دلخواه در حریم شخصی ، جذاب ترین ها می تواند

باشد

و من شتابان شتابان به سوی در آمدم

و من با شنیدن صدای تپش قلبم ، سیمای تو را به یاد آوردم

در باز شد

گویا این هم توهمی بیش نبود

کسی پشت در به انتظار باز شدن نایستاده بود

و من در تصوراتم به این فقط و فقط ها فکر می کردم

فکر می کردم

شعری از فهیمه خراسانی