اشعار فهیمه خراسانی

و تویی که دل را برای همیشه در گروی عشق گذاشته بودی

و تویی که سلام را با نگاه عشق برای همیشه می خواستی

و تویی که بدرود را واژه ایی فراموش شدنی می دانستی

و تویی که آواز قناری را اثر بخش ترین دارو می دانستی

و تویی که ساعت زمانه را برای گردش فصل ها می خواستی

و تویی که بهار را با نگاه عشق رویایی ترین ثانیه ها می دانستی

و تویی که تابستان را با حرارت گرما بخش آن اثر عشق می دانستی

و تویی که پاییز را و ریزش برگ های درختان را در باور خود نمی گنجاندی

و تویی که پنجره های باز زندگی را برای همه ی عمر می خواستی

و تویی که از کوچه پس کوچه های بن بست عشق خبری نداشتی

و تویی که از آوارگی و سرگردانی و شیدایی عاشقانه اطلاعی نداشتی

و تویی که زمزمه ی عاشقانه را همیشگی و همیشگی می خواستی

راست می گویم همیشگی می خواستی

شعری از فهیمه خراسانی

باران با قطره قطره باریدن خود ، پاییز زندگی را یادآور می شود

و این روزهای سرد دلتنگی که گویا خودت هم خواستار آن نیستی

و این روزهای سیاهی که دمادم تنفس تو را به مخاطره می اندازد

و این روزهای عجیبی که گویا برای خودت هم تازگی دارد

گردش فصل ها تو را به وادی بهار نزدیک می کند

بهاری که با دل پاییزی تو جور نمی شود

بهاری که با بوی خوش زندگی همراه نیست

بهاری که رهایی از قید و بند ها برای تو امکانپذیر نیست

و تو که باز هم دوست داری زیر قطره قطره باران راه بروی

و به سرنوشت باران گونه ی خود بیاندیشی

بیاندیشی !

شعری از فهیمه خراسانی

در سپیده دمی که زندگی با نگاه عشق شکل می گرفت

و آن ثانیه ایی که دل بیقرار ، عشق را تجربه می کرد

و آن ثانیه ایی که تو با سرگردانی و شیدایی ، دقایق را در دستانت می گذاشتی

رویا برایت اندکی از زندگی بود

و خواب ، هویت بی پایان زیستنی که می خواستی خودت انتخاب کنی

و این ماجرا که دقیقه به دقیقه ی خود را با انگشت اشاره ات بسازی

و این ماجرا که بی رمق ترین آن را به جذاب ترین ها تبدیل کنی

و این زمستان که در کوره راه خود ، جز سرما و برف سپید ندید

و این بهاری که با بوی خوش عطر بهار نارنج همراه نیست

همراه نیست

شعری از فهیمه خراسانی

این مسیر زندگی و ثانیه به ثانیه ایی که می خواهد هدف مشخص شود

و این آگاهی ازینکه مسیرت چگونه باید باشد

و این آگاهی که دقایق باید در انتخاب تو باشند

و این صافترین ثانیه ایی که او می توانست از آن عبور کند

پاییزی ترین روزهای زندگی دیده می شود

آن برگ های زرد و نارنجی و قرمز که پهن زمین شده اند

آن درخت که با سبز بودنش ، انگیزه ی زیستن بود

و حالا و حالا ، لخت و عور در وسط جاده ی رفتن قرار دارد

و این دلسردی که هیچگاه گرمای عشق را به تو یادآور نمی شود

و این شکایت از روزگار که تقدیر برای تو رقم زده ، می خواهد

و این چراهایی که گویا دیگر تمامی ندارد

راست می گویم گویا دیگر تمامی ندارد

شعری از فهیمه خراسانی

آرامش را می توان در نگاه تو دید

و این جذابیت عشق که عاشقانه ها در قلب تو جایی بس عظیم دارد

هر چه به گذشته نگاه می کنی گویا این علاقه ی شدید بود که دلتنگی ها را

رفع می کرد

هر چه به آینده های دور دست نگاه می کنی گویا این ، تداوم عاشقانه ها را

می خواهد

دنیا را می بینی ، همان روزگاری که ثانیه به ثانیه تحمیل زندگی ات کرده اند

دقایقی که می توانست به خود پرداخته شود

دقایقی که می توانست علایق را در آن طبقه بندی کند

دقایقی که می توانست نگاه آبی آرامش بخش دریا را در چشمان تو ببیند

دقایقی که از نشیب ثانیه ها خبری نبود

دقایقی که از فرود شخصیت ات خبری نبود

دقایقی که از لگد و تحقیر و پایمال کردن حقوق تو خبری نبود

راست می گویم ، خبری نبود

خبری نبود

شعری از فهیمه خراسانی

صحبت ازینکه تو احتمال بدهی ثانیه به ثانیه ی دلتنگی با دیدن او برطرف

می شود

صحبت ازینکه ترانه ی عاشقی با سرودن از عشق خوانده می شود

در برخورد با آنچه که دقایق و دقایق با یادآوری خاطرات می گذرد

در برخورد با خاطراتی که حتی از زمان های دور با یاد او می گذرد

و من در تصادف با ستاره ی زندگی ، بخت و اقبال خود را دیدم

و من در آنچه که تقدیرست ، گام به گام زندگی ام را شمردم

و این آینه ی زیستن است که مدام مرا نظاره می کند

و این مرور کرده و مرور کردن گذشته است که مرا به جلو می راند

مرا به جلو می راند

شعری از فهیمه خراسانی

این که زندگی در دستان تو باشد و تو در جایگاه خود نشسته باشی

این که دستان روزگار با تو سر جنگ نداشته باشد

و نیمکت پارک ، جایی خالی را برای نشستن تو داشته باشد

و تو در ثانیه به ثانیه ی خود ، قطره قطره شبنم را ببینی

آفتاب در وسط آسمان ، تابش نور خود را به تو نشان دهد

شب با تاریکی خودش ، مهتاب را به تو نشان دهد

و این آتش عشق که دائما با شعله های خود بسوزد

و این گل شقایق که انگار باید سرگردان در باد باشد

و این من و این تو با گام هایی در خیابان زندگی که آسفالت آن پر از چاله های

سرنوشت می باشد

پر از چاله های سرنوشت می باشد

شعری از فهیمه خراسانی

و ما چه ساده فرو می ریزیم

و ما چه ساده شکست ثانیه هایمان را می پذیریم

و قطره قطره اشک خودمان را می بینیم

و اندوه را در جانمان گسترش می دهیم

و انگار زمان دلتنگی فرا رسیده است

و انگار خوشی ها به پایان رسیده است

و انگار لبخند لحظات ، فراموش یاد شده است

و انگار دریا ، آبی ترین رنگ خود را فراموش کرده است

و انگار جنگل ، سبزترین برگ های خود را از دست داده است

و این آوای هجران که همیشه در خاطر است

و این فاصله ها که شکست زندگی را تکمیل می کند

تکمیل می کند

شعری از فهیمه خراسانی

در سکوت خود ، لحظه به لحظه را می شمارم

و به گام های سنگین زندگی نگاه می کنم

و به هیاهوی اندرون خود ، جوابی بی سلام می دهم

واژه واژه را ردیف ثانیه های خود می کنم

و مفهومی که به اندازه ی زیستن است را در آن جا می دهم

و این جاده ی پر از سنگلاخ را طی می کنم

و به پرواز پرنده ی عشق ، بی اعتنایی می کنم

در مسیر بودن ، ساختن ، عاشق شدن ، اندیشه را بها می دهم

در اینکه حادثه ی عشق به دلتنگ ترین روزهای خود رسیده است

در اینکه بروز عشق در دل ، با نگاه زندگی هماهنگی ندارد

آری هماهنگی ندارد

شعری از فهیمه خراسانی

در زمستان سرد عاطفه ، فاصله نمود خود را پیدا می کند

آن جا که زمستان ، هوایی از سرما را در دل ایجاد می کند

آن جا که فرسنگ فرسنگ جدایی بین من و تو غوغا می کند

و این دوری ، گویا تنفس را برایمان مشکل می کند

شب همه شب ، تاریکی ، زندگی را سیاه می کند

روز ، سپیدی ، تابش حقیقت ، بی معنا جلوه می کند

آن روز خاطره یادآور سلامی عاشقانه از جانب تو بود

آن ثانیه که تو در آینه ی جوانی ، خود را تماشا می کرد

آن ثانیه که رود زیستن ، جاری جاری بود

و تکاپوی عشق ، همیشه هنر زندگی بود

همیشه هنر زندگی بود

شعری از فهیمه خراسانی

آغازی دیگر از لحظه به لحظه ی زیستن

آغازی دیگر از نگاه تو به افق های تازه

گویا افکار کهنه که در عمق وجود ریشه دوانده بود ، کمرنگ کمرنگ شده بود

و نوایی از آهنگ صدای تو فقط به گوش می رسید

و این دستان تو بود که پنهانی مرا در زندگی یاری می کرد

و این چشمان تو بود که دائما احوال مرا جستجو می کرد

و این دل آشفته که در اندرون خود ، تو را صدا می زد

و این بادهایی که سرگردان ترین ثانیه ها را برای تو رقم می زد

ما از میان علفزار عشق ، تنها و بیصدا گام هایمان را برداشتیم

تا به گل شقایقی از لبخند زندگی برسیم

لیک ، هنوز اندوه اندوه در دلمان جایگاهی ویژه دارد

جایگاهی ویژه دارد

شعری از فهیمه خراسانی

این سوختن دل که گویا دگر تمامی ندارد

این سوزش اندرون که آتش آن روزبروز بیشتر می شود

در این دیدار زندگی که ثانیه به ثانیه ی آن درگیر روزمره است

و این قطره قطره باریدن که پذیرفتن تمام رنج هاست

و این سکوت که دلیل روزگاری ست که تحمیل تو شده است

و این زمانه ی سخت که لحظات را برایت سخت تر از قبل می کند

و این زمانه ی بدکردار که گویا فقط قصد بازی کردن را با تو دارد

و این من که در پذیرش این تحمیل ، خود را اسیر این زندگی نموده ام

خود را اسیر زندگی کرده ام

شعری از فهیمه خراسانی

این قطره قطره گریستن ، نشانی از دردی دارد که در اندرون تو نهفته است

این واژه واژه را ردیف کردن ، سرایشی از اندرون پر رنج توست

در جهانی که زیستن و آن را لحظه به لحظه طی کردن ، نامعلوم است

در جهانی که اندیشیدن در گروی منافع توست

سرنوشت و سرنوشت که بر تو تحمیل شده است

سرنوشت که هیچگاه نمی توان آن را از نو نوشت

زمان لحظه به لحظه ، آن به آن در گذرست

زمان در برخورد واژه ها ، ناگزیر از بودن است

ناگزیر از بودن است

شعری از فهیمه خراسانی

پنجره ، سیاهترین هوایی که قابل استشمام نیست را به تو نشان می دهد

در گشودن یا نگشودن آن ، تفاوتی نیست

و آن آلودگی که مسمومیت بودن را به تو می فهماند

و آن رخدادی که هوای زیستن تو را سمی می کند

و تو در مات ترین حالتی که ایستایی زمان را می فهمی

از پویایی ثانیه ها خبری نیست

و رد پای زباله های بد بو هر آن برای تو رخ می نماید

و رد پای دقایقی که دلخواه تو نیست

و امید در آن جایی ندارد

در لایه به لایه ی زندگی نمود پیدا می کند

چه باید گفت ؟

از چه می توان سخن راند ؟

وقتی اسارت مسمومیت را در لابلای وجودت قرار داده اند

قرار داده اند

شعری از فهیمه خراسانی

و آن شب مهتاب که رد پای عاشقی با زمزمه ی دوستت دارم در گوش هیاهو

ایجاد میکرد

و آن شب خواستنی که گویا دو دل همدیگر را شناخته بودند

و آن روشنی روز که نگاه تو ، آشکارترین دقیقه بود

و آن افروختن آتش ، که گویا در قلب ها نهفته بود

و این لحظاتی که از عشق ، فقط سخن بود

و این روزگاری که گل را برایت به ارمغان می آورد

و این صداقت دل که نیت پاک قلبی را خبر میداد

و این درخشان ترین لحظه که شگفت انگیز ترین ثانیه ی عمر تو می باشد

شگفت انگیز ترین ثانیه ی عمر تو می باشد

شعری از فهیمه خراسانی

وقتی باران می بارد

و قطرات نگاه تو ، شبنم وار بر من می بارد

و آوایی از ترنم خوش زندگی زمزمه ی گوش می شود

در آن زمان که زیستن با عطر بهار نارنج برایت میسر می شود

در آن زمان که غوغایی از نگاه عشق هیاهو برپا می کند

در آن زمان که تپش قلب ، با لرزش دست هماهنگ می شود

در آن زمان که جادوی عشق ، هنگامه به پا می کند

در آن زمان که بودن و بودن ، فقط در همراهی دستان تو خلاصه می شود

در آن زمان که لالایی عاشقانه ، فقط با صدای تو امکان پذیر می شود

در آن زمان که خواب ، رویایی از تصویرتو می شود

در آن زمان که ، در آن زمان که .....‌

شعری از فهیمه خراسانی