اشعار فهیمه خراسانی

در تمام لحظاتی که قدرت زندگی از پنجره ی اتاق دیدنی می شود

در تمام لحظاتی که گام به گام با ثانیه ها حرکت رو به جلو دیده می شود

و این درک که زیستن با مشکلات ، فهم تو را طلب می کند

و این درک که آگاهانه دقایق را طی کردن ، تمام سخن تو می باشد

در برخورد با آنچه که تخیل ‌و حدس و گمان می باشد

در برخورد با آنچه که واقعیت بودن نام دارد

شاید من و تو دست هایمان از راه دور ، در تدارک آن چه باشد که از ما دریغ

کردند

شاید من و تو پاهایمان در هجران لحظه ها ، به سوی هم قدم بردارد

در این دقایق که زندگی در گذر خود عبور دارد

در این دقایق که دم و بازدم حیات ، نمایش های خود را دارد

و این روزگاری که به تو با اجبار تحمیل کرده اند

و این روزگاری که گویا تحرک را می خواهد از تو دریغ کند

از تو دریغ کند!

شعری از فهیمه خراسانی

​​​​​​

تو را در لابلای زرورقی از عشق می خواستم

تو را در لابلای احساس های عاشقانه می خواستم

تو را در حریری ابریشمین از نگاهت می خواستم

تو را در وادی آباد عاشقی می خواستم

شاید زندگی آنی نباشد که تو می خواهی

شاید تاریکی در تمام لحظاتت بخواهد خودنمایی های خود را داشته باشد

شاید حدیث مهرورزی فقط در بیان باشد

شاید سخن و سخن و فقط سخن در زندگی باشد

و اکنون که قطره قطره باران از آسمان خدا می بارد

و اکنون که دلتنگی ها هم با حضور باران برطرف می شود

و اکنون که سبزترین حس بودن ایجاد می شود

و اکنون که جاودانه ترین شعر زندگی سروده می شود

بودن و بودن

شعری از فهیمه خراسانی

در پایانی از دقایقی که غروب دلگیر زندگی ست

در انتهای بودنی که خودت هم در باورت نیست

و این زمزمه ی شوم سرنوشت که دست همراهی دوستان را کوتاه کرد

و این لبخند که بر روی گونه های تو محو شد

و این شادی که از دل تو پر کشید

و این دوستان که انجمن بودن شان متلاشی متلاشی شد

و این داستان عشق که گویا سراسر زخم روزگار شد

در آتشی که برایت از هیزم هیزم ثانیه ها تدارک دیده بودند

در آتشی که دقایق زندگی ات را سوزان سوزان کرده بودند

و این تنهاترین تنهایان

و این دل شکسته که با گام هایی صبورانه از طول خیابان عبور می کرد

و از کناره های آن می گذشت

تا به عمیق ترین آسیب نرسد

تا به عمیق ترین آسیب نرسد

شعری از فهیمه خراسانی

و شاید زمان هم اکنون در برخورد با ماجرایی به نام بودن متوقف شود

و شاید مکان در لحظه به لحظه ی زندگی تو جا به جا شود

و این دقایق که با احترام به قدرت حق برگزار می شود

و این لحظات که همراهی با دیو سیاه شب نشود

در آنچه که مفهوم به مفهوم واژه را در بر می گیرد

در آنچه که صدای آواز گوشنواز قناری ، ملایم ترین ناله ی عاشقانه می شود

و من در برخورد با آنچه که سختی روزگار می باشد

و من در بازی روزگاری که از قبل برایم تدارک چیده بودند

صدایی از عمیق ترین چاله ی بودن به گوش می رسد

صدایی هق هق گونه که دل برای تو ساز نمی شود

دریا دریا آبی آرامش در تلاطم امواج از بین می رود

دریا دریا ماسه های کنار آن زیر پا محو روزگار می شود

ساحلی که اکنون واقعیت زیستن نام دارد

ساحلی که در ابتدا و انتهای آن گام های تو و فقط گام های تو نشانی از

روزگار دارد

نشانی از روزگار دارد

شعری از فهیمه خراسانی

ودر فراروی لحظاتی که امید در آن موج موج نمی زند

و در فراروی این زمانی که حادثه ها ناگهانی ترین ضربه را به تو فرود می آورند

و در بیابانی سرگردان ، با لبی تشنه ، تو را به دنبال سراب می فرستند

و در کارزار زندگی ، اسلحه برای نبرد را از تو می دزدند

و این دقایقی که ناگوارترین ها را با دسایس پنهانی برای تو رقم می زنند

و چندین برنامه ی از پیش تعیین شده سر راهت می گذارند

و این گونه تو را از حرکت رو به جلو ، باز می دارند

باز می دارند

و این شب های طولانی که گویا فقط چند بیت می تواند

چند بیت می تواند تو را از آوارگی ها و سرگردانی ها دور کند

دور کند

شعری از فهیمه خراسانی

تو در تمام دقایق زندگی حضور داری

تو در میان واژه ی سکوت روزگار می گذرانی

تو در اندرون دل خود ، وسعتی از غم را به یدک می کشی

تو در این ساحل آرامش ، ماسه ها را گام می زنی

تو در جای جای بودن ، به انرژی شب نگاه می کنی

تو در این وادی پر از مخاطره ، به ناگهانی ترین آن فکر می کنی

تو در روز و همه جا روز ، فقط به تابش آفتاب حقیقت نظارت می کنی

تو در برخورد با احترام واژه ها ، کمر به پایین خم می کنی

تو در برخورد با شخصیتی صادقانه ، اعتبار قلبت را سلام می کنی

تو در این واحه ی آباد دنیا به همین چند درخت دور و برت اکتفا می کنی

تو در این سبزترین خاطره ی بودن ، به واژه ی عشق اقتدا می کنی

اقتدا می کنی

شعری از فهیمه خراسانی

هوایی دلچسب که لذت ثانیه ها را دو چندان می کند

در کنار کوی یار که حدیث دلدادگی را زمزمه می کند

و این پاییزی که در گذر خود دقایق را رنگین می کند

و این پیچک عشق که دائما پای تو را وصل به زمین می کند

شاید در گذر از ثانیه های عمر ، سیب زندگی با بوی خوش آن در جریان باشد

و این دلگیری ها از زمانه که گویا دیگر تمامی ندارد

و این تکرار روزمرگی ها که در جای جای زیستن نمود خود را دارد

و پاییزی ترین لحظاتی که برگ برگ از زمین فرو می ریزد

و خیابانی از دم و بازدم زندگی که آنات را گام به گام طی می کند

​​​​​​طی می کند

شعری از فهیمه خراسانی

و اکنون زمستانی دیگر در راهست

آذرین ماه ، جشن پایانی روزهای خود را با درازترین شب به انتها رساند

آذری از آتشین لحظه های دوست داشتن

و برقراری ارتباط بین دو دل

و برقراری آبادترین احساس زندگی

دانه دانه ی برف جای قطره قطره باران را گرفته است

و بخت سپید برف ، تمام کدورت ها را می تواند پاک کند

و این چشمان آرزو که گویا فقط به سپیدترین دقایق فکر می کند

و این اقبال زندگی که با عطر گل یخ هم می تواند خوشبو باشد

و این شاید ها و این بایدها که در برودت سرما ، می تواند رنگ خود را ببازد

و فقط گرم ترین روابط دوستانه اهمیت داشته باشد

اهمیت داشته باشد

شعری از فهیمه خراسانی

در طلوع صبحی دیگر ، زندگی شروع خود را جشن می گیرد

در این که با سپیده ایی ، می توان شفاف ترین دقایق را دید

شاید زمستان سرد خاطره ها در این پگاه لحظه ها ، به فراموشی سپرده شود

شاید هرم گرما بخش تابستان هردم در یاد تو باشد

پرده های تاریکی یک به یک به کنار رود

هستی باز هم به رویت لبخندی تازه بزند

و این آشیان که از حضور جاودانه ی تو لبریز می باشد

و این آشیان که در حسرت دیدار دوباره ی تو فقط به صبح می اندیشد

گویا دل بی تاب هم قرار خود را باز نمی یابد

گویا در اندرون واژه ها ، فقط سرایش بیت بیت می تواند آرامش بخش باشد

می تواند آرامش بخش باشد

شعری از فهیمه خراسانی