اشعار فهیمه خراسانی

تا پایان ثانیه ها دلگیری و دلتنگی به تداوم خود ادامه خواهد داد

تا پایان ثانیه ها روز ، رنگ شب را به من نشان خواهد داد

و این فصلی که پاییز را در عین بهار برای تو تداعی می کند

و این فصلی که سکوت دقایق را شبنم وار برایت یادآوری می کند

شاید امید راه برگشت را در خود نمی بیند

شاید در انگیزه به روی تو قفل قفل باشد

دست هایی که پر از نگاه عشق بود

دست هایی که سبد سبد میوه ی نگاه را در خود چیده بود

و گریختن که معنایی جز بهانه جویی را در خود نمی دید

و این دل که لاجرم ها را در ابتدای زیستن خود فهمیده بود

و این دل که لایعلم ها را در مسیر زندگی درک کرده بود

و این دل که لایعنی ها را در گام به گام بودن خود ، ادراک کرده بود

ادراک کرده بود

شعری از فهیمه خراسانی

اکنون زمانی است که گام های زندگی بر روی آسفالت خیابان ، آهسته قدم

بر می دارد

اکنون انتظار ، واژه ایی لذت بخش نمی تواند باشد

اکنون زمان ، برای وصال دو دل ، دیر دیر می باشد

اکنون در زمان لحظه ها ، حدیث ماندگار شدن ، کهنه ی کهنه می باشد

و این ثانیه که خاطرات یکی یکی کم رنگ می شود

و این ثانیه که قایق سرنوشت به گل نشسته بود

و این دل که در اندرون واژه ها ، سنگ شدن را تجربه کرده بود

و این دل که خیلی آسان ، وابسته شدن را فراموش کرده بود

و سکوت ، می توانست سقوط واژه واژه ی امید باشد

سقوط واژه واژه ی امید باشد

شعری از فهیمه خراسانی

این من که در زمستانی از سرما ، به دنبال نیمه ی گمشده ی خود بودم

این من که با شمعی در دست در دل شب ، کورمال کورمال به دنبال راه

می گشتم

این من که با ذهن نیمه آگاه خود ، دربدر به دنبال خوبی ها می گشتم

این من که در سوگواری عشق ، اشک اشک ریزاندم

و آن شبی که دیگر مهتاب در خانه مان نور افشانی نمی کرد

و آن شبی که از هراس بودن ، تمام درها قفل زده شده بود

و مدام این سوال مطرح می شد که سرانجام کار چیست ؟

و مدام به این آهنگ گوش داده می شد که رسم عاشقی چگونه است ؟

راستی بگویم ، شما هم از خودتان پرسیده اید رسم عاشقی چگونه است ؟

شعری از فهیمه خراسانی

حوادثی که تو را به وادی تفکر می کشاند

و این سیاهی و بد اقبالی ، پشت در خانه کمین کرده بود

و زمستان که فرا رسیدن خود را آغاز کرده بود

و این هراسی که در دل ، سراسیمه تو را به وادی آوارگان کشانده بود

و این شک و تردید در باورهایی که همگی در حال ریزش بودند

و این آینه ی تمام قد زیستن که زنگاری اساسی گرفته بود

و این ماجرای عاشقانه که سالیان سال گذشته بود

لیک رد پای آن بر آسفالت خیابان تو ، قدم قدم گذاشته بود

دیروز را نظاره کردیم

امروز در حال گذشتن ثانیه هاست

و فردایی که نیامده و تجربه نشده

گویا همگی به یک شکل ، به یک طریق به پیش می روند

حوادث غیر مترقبه ایی که کسی پاسخی برای آن نمی یابد

نمی یابد

شعری از فهیمه خراسانی

دقایق هراس آمیز در ثانیه به ثانیه ی زیستن ، آواری از دلهره را ایجاد کرده

است

و آن نردبان که گویی می خواست پله به پله تو را به قله ی آرزوهایت برساند

و آن سپیده ی صبحگاهی که نگاهت به زندگی ، روشن و تابان بود

و آن آسفالت خیابان که هموارترین مسیر را برایت ایجاد می کرد

و تو دائما در تکرار روزمرگی ها ، با قایق سرنوشت ، پارو زنان با تلاطم امواج

درگیر بودی

و تو در اندوه آسیبی که به سراسر زندگی ات وارد شده ، به دنبال مرهمی بودی

با خاکستری ترین رنگ بودن ، به دنیایی از افسردگی ها روی آوردی

و جوابی که به دنبال آن بودی ، هیچگاه برایت گفته نشد

رلستی تو از روزگار چه می خواستی ؟

تو در وادی گمشدگان به جستجوی چه کسی بودی ؟

و این دنیای بدکردار که گویا تمام زشتی ها را برایت خواسته بود

برایت خواسته بود

شعری از فهیمه خراسانی

و این ناگهانی ترین حادثه ی بودن

و این تصادفی ترین ثانیه ی عمر تو

که شاید از ابتدا دقایق ات را وارونه کرد

تا سلام ، واژه ایی از اعماق وجود نباشد

تا احساس ، بی تفاوتی را رقم بزند

تا عادت ، فقط نسیان یاد باشد

تا خستگی ، در عمق وجود لانه گزیند

تا پنجره ی کوی خوشبختی ، همیشه قفلی به رویش باشد

تا حادثه پشت سر هم در وقوع باشد

تا حسرت کلمه ایی همیشگی باشد

و دانستن این موضوع که زندگی ، همیشه بر یک روال نیست

و دانستن این مهم ترین مطلب که دیگران ، فقط بدخواهی را برایت رقم

می زنند

و شاید دوستی و مهرورزی ، فقط در زبان و لفظ جلوه کنند

جلوه کنند

شعری از فهیمه خراسانی