اشعار فهیمه خراسانی

می خواستم واژه ی انتظار را معنا بخشم

می خواستم زندگی را با قامت نگاه تو معنا کنم

می خواستم آینه ایی از چهره ی تو را همیشه داشته باشم

می خواستم با عشق تو ، شراره ی زندگی را آتشین کنم

می خواستم عطر تو را بر روی پیرهنم داشته باشم

می خواستم خاطرات عاشقانه را با تو طی کنم

می خواستم وصال ثانیه های عاشقانه را از نگاه تو آرزو کنم

می خواستم فصل فصل عاشقی را با تو همراه باشم

می خواستم دروغ زندگی را با نگاه صادقانه ی تو معنا کنم

می خواستم واژه واژه ی زندگی را در کنار تو ، آبی آسمان کنم

می خواستم ذهنم را همیشه و همیشه با تو رنگین کنم

می خواستم هیجان اشتیاق ثانیه ها را با تو آگین روزگار کنم

آری می خواستم

می خواستم

و این دل در گذران این خواسته ها ، چقدر زود پیر شد

چقدر زود خسته شد

چقدر زود در جاده ایی از زندگی با پاهایی لنگان لنگان گام زد

گام زد

شعری از فهیمه خراسانی

ازین پنجره که می بینی رو به حیاط خانه باز می شود

ازین صدای گنجشکان که در اول صبحگاه شنیده می شود

ازین هوای مطبوع که در تراکم لحظه ها ، انباشته می شود

ازین سرعت گاه به گاه عمر که در تداوم ثانیه ها ، حک روزگار می شود

ازین فریاد زندگی که در انبوه خیابان گم می شود

ازین سیمای جذاب که در گذر زمان ، پیر و چروکیده می شود

ازین اعماق نگاه تو که هر لحظه در زندگی منفجر می شود

ازین سکوت و سکوت و سکوت که در دل ایجاد می شود

ازین سرگردانی ثانیه ها که گاه به خیر کشانده نمی شود

ازین زمستان عمر که تبدیل به بهار نمی شود

ازین غروب دقایق که به سپیده ی صبحگاهی منجر نمی شود

ازین فرصت های بی دلیل ، نتیجه ایی حاصل نمی شود

ازین دریای امواج ، آسمان آبی دیده نمی شود

ازین شکیبایی عمر ، دقیقه ایی آسایش یافته نمی شود

ازین فاصله و هجران ، آهنگ وصلی انتظار نمی شود

ازین درختان پاییزی جز سکوت چیزی شنیده نمی شود

چیزی شنیده نمی شود

شعری از فهیمه خراسانی

این شب و این زندگی که می توانست لبریز از نگاه تو باشد

این روز و این آرزو که می توانست هردم سرشار از وجود تو باشد

این عشق و این رویا که می توانست آغوش تو هردم باشد

این افسانه و این دنیا که می توانست عشق آفریده ی تو باشد

این آسمان و این چرخش گردون که می توانست به خاطر وجود تو باشد

این دریا و این تلاطم امواج که می توانست جریان زندگی باشد

این برگ برگ زیستن و این تلاطم نگاه تو که می توانست درخت عمر باشد

این میوه ی عشق و این گل سرخ امید که می توانست ثمره ی زندگی باشد

این گذشته های دور و این آینده ی زیبا که می توانست با دستان تو همراه

باشد

با دستان تو همراه باشد

شعری از فهیمه خراسانی

پایان و این کلمه که می تواند قفلی بر تمام زمزمه ی هستی باشد

پایان و حکم ابدی که برای تو در نظر گرفته شد

پایان و آن نگاه به زندگی که دیگر معنا نشد

پایان و آن غروب دلتنگی که حتی چای هم سرد شد

پایان و سیمایی که اندوه را نشانگر شد

پایان و آخرین ایستگاه زندگی با اینکه هنوز نفس ، دم و بازدم شد

پایان و عبور رهگذر یاد از خاطراتی که به جا مانده شد

پایان و ثانیه های گذشته که در لحظه به لحظه ی عمر تداعی گر شد

پایان و آن خط قرمز بر روی شادی ها که کشیده شد

پایان و آن زمستان یخ بندان که عشق هم یخزده شد

که عشق هم یخزده شد

شعری از فهیمه خراسانی

تو الفبای عشق را واژه واژه می شناسی

تو حضور قطره قطره باران عشق را بر روحت درک می کنی

تو از ابرهای سیاه آسمان ، کدورت دل را نشان می گیری

تو از درخت بید مجنون ، خم شدن در برابر عشق را یاد می گیری

تو از سرایش این دلنوشته ها ، حدیث دلبستگی را در گذر زمان عطرآگین

می کنی

تو ازین آه اندرون ، غبار تیره رنگ جدایی را می بینی

تو ازین آذرین ماه عمر ، آتش اندرونی عشق را در می یابی

تو ازین نصیب عمر ، فقط لحظات عاشقانه را به یاد داری

تو ازین خستگی روزگار ، باز هم جذابیت اولین سلام دل را لبخند گونه داری

تو ازین پاییز زندگی ، باز هم رنگ های رنگین را از بروز عشق در دل می دانی

را از بروز عشق در دل می دانی

شعری از فهیمه خراسانی

آن روز که گام های تو ، روان عشق بود

آن روز که چشمان تو ، خمار شراب ناب عشق بود

آن روز که خورشید عالم تاب ، نورانیت اش بخاطر عشق بود

آن روز که گردش طبیعت ، بهار را فصل عشق بود

آن روز که جام عشق پر از نگاه تو بود

آن روز که شقایق عاشق لرزان در باد طبیعت بود

آن روز که رنگ عشق ، نارنجی نارنجی بود

آن روز که الماس زندگی ، شفاف از عشق بود

آن روز که باران باران عشق از جمله ی دوستت دارم تو بود

از جمله ی دوستت دارم تو بود

شعری از فهیمه خراسانی

سرانجام این زندگی و جوانی که خیلی زود گذشت

در گذر ثانیه به ثانیه ی عمر ، صدای گام های خوشی اثر خود را دارد

در آنچه که بودن همان معنای خوشبخت بودن است

زیستن در چرایی خود ، ماجرایی به نام افسانه ی هستی را نشان دارد

و من و تو و این دورانی که نمی دانیم چگونه بر ما گذشت

و من و تو و این وانفسایی به نام روزگار که گویا ما فقط تماشاگر آن بودیم

حال در خیال خود ، دوران جوانی را به یاد می آوریم

و با یاد آن لبخندی بر گونه ی خود می آوریم

هر ثانیه که می گذرد

خود را یک لحظه به پایان ایستگاه زندگی نزدیک تر می بینیم

راستی بگویم ما چقدر به این زندگی صادقانه رنگ دادیم ؟

ما چقدر به این عشقی که نهفته در اندرون وجودمان است ، صادقانه بها دادیم؟

چقدر ؟

شعری از فهیمه خراسانی

صدای زندگی تو را به تلاش امیدوار می کند

صدایی که امواج دریا را در تلاطم خود به گوش تو می رساند

این صدا ، گاه آشکار و مفهوم است

و تو با ندای قلبت به آن جواب میدهی

این صدا گاه ابهام در لایه به لایه ی آن نهفته است

و تو سردرگم و گیج واژه به واژه ی آن هستی

راه زندگی در افق بی نهایت ، تداوم دارد

مسیری که تو را به سوی وادی آباد می کشاند

یا وادی سراب را جلوی پایت می گذارد

و ما چه بی خبر از صدای زندگی آهنگ خود را می نوازیم

آهنگ خود را می نوازیم

و ما چه بی خبر از خاکستری ترین ثانیه ها

رنگ های خود را دوست داریم نقاشی کنیم

آری ! صدای زندگی تو را به سوی مسیر بودن می کشاند

صدای زندگی

شعری از فهیمه خراسانی

این لحظه ها در هرم تبدار خود ، نگاه باطراوت تو را می خواهد

ثانیه هایی که با بودن تو ، سرگردانی معنایی ندارد

ثانیه هایی که بدون تو ، کسل ترین روزگار را معنا می کند

از قطره قطره باران عمر ، با نگاه تو نصیب خواهد برد

از آبی آبی آسمان آرامش ، دنیا خواب خواهد بود

ازین بال عشق که پریدن را امید ی بود

ویرانی در باغ زندگی ، حاصلی نخواهد بود

حال این آینه ی عمر به من و تومینگرد

حال این روزگار عشق ، دستان من و تو را می خواهد

در وادی سرانجام ثانیه ها ، باز هم عشق و باز هم عشق ، پیروز میدان خواهد

بود

شعری از فهیمه خراسانی

من اگر از تو می نویسم

شاید ابرهای آسمان ، آبی بودن خود را فراموش کرده اند

شاید باغ سرسبز و آباد ، طراوت خود را در خشکسالی به یاد ندارد

شاید کهنه ترین آواز زیستن ، ریتم خود را از دست داده باشد

شاید این دل شیدا و سرگشته ، دیوانگی را تجربه کرده باشد

شاید زمزمه ی بودن با آواز کلاغ ، خدشه دار شده باشد

و این دل دردمند که داغ عظیم روزگار را پذیرفته است

و این سخن که شاید زیستن همیشه با زجر همراه است

و این دریغ که با از دست دادن روزهای خوش همراه است

و این چاه سرنوشت که تاریکی را فقط دیده است

و این سپردن خود به آنچه که روزگار خواسته است

عین اجبار و ناکامی ست

عین اجبار و ناکامی ست

شعری از فهیمه خراسانی

زندگی جاری شده در چشمان من و تو ، هر لحظه ادامه دارد

زندگی در تلاطم روزگار خود ، امواج دریا را نصیب دارد

زندگی مفهوم تنهایی را در قامت خود دارد

زندگی شاید خورشید حقایق را نیاز دارد

زندگی افسانه ی دلبستگی را در خود نشان دارد

زندگی هیجان لحظه به لحظه ی عشق را حکایت دارد

زندگی آغاز اشتیاق بودن خود را دارد

زندگی تلاش را در اراده ی همت خود ، کاربرد دارد

زندگی پیمانه ی عمر را ثانیه به ثانیه در نظر دارد

زندگی داستان لیلی و مجنون را در قامت خود پنهان دارد

زندگی عقاب حمله برنده را بر کام خود دارد

زندگی آن پرنده ی کوچک عاشق را زیر پا ، له دارد

زندگی لبالب عرصه ی هنرمندی قدرت را دارد

زندگی پایان خود را ، پایان خود را ، کاش عاقبت خوبی دارد

شعری از فهیمه خراسانی

کاغذ سفید عمر من ، فقط واژه واژه از تو می نویسد

از زلال ترین لحظات تا سیاهترین ثانیه های زیستن ، از تو می نویسد

از زیباترین دقایق با تو بودن تا هجرانی که گویا تمامی نخواهد داشت

و این شعرها که گویا دلنوشته ایی از اعماق دل است

و این شعرها که از ناب ترین احساس سرچشمه می گیرد

صدای امواج دریا ، تک ضربه های عاشقانه را به گوش می رساند

و آن تابستان که شرجی ترین هوای بودن بود

و ایستگاه زندگی در تداوم ثانیه ها ، هر آن نگاه تو را لازم بود

و سکوت عمیق واژه ها که دلخوری تو را تبدیل به کوهی از غرور می کرد

این جا هوا بس سنگین سنگین بود

باز هم نگاه تو جایگاهی از امیدواری بود

باز هم دست های تو که همراهی همه ی لحظات نبود

این جا دل در تپش دقایق خود ، فقط روزهای آشنایی را ثبت کرده

این جا زمزمه های عاشقانه در هرم خود ، فقط نام تو را حک دل کرده

حک دل کرده

شعری از فهیمه خراسانی

من چقدر قسم یاد کنم که زندگی همیشه خواهان عشق توست

در آغاز سلام ، دل را در گروی نگاه تو گذاشته است

این لحظات شیدایی که شتابان شتابان می گذرد

فقط نگاه عاشقانه ی تو را لازم دارد

و آن آرامشی که از برق چشمان تو ، لازم دارد

و آن تابستان گرم که حرارت دستان تو را همراه دارد

لحظه به لحظه در فکر ثانیه های با هم بودن مان می گذرد

این لحظه دنیا گویا در توقف زیستن ، فقط به عشق فکر می کند

فقط به عشق فکر می کند

صدای من در پرتو عشق ، به گوش جهانیان رسیده است

صدای من در لایه به لایه ی بودن ، به حنجره ی مهربانی رسیده است

اکنون پاییز لحظه ها ، برگریزان را تجربه کرده است

اکنون زردی برگها ، احساس خوب بودن را دزدیده است

من و تو با پایی لنگان ، طی مسیر بودن را داریم

من و تو در هجران لحظات ، فراق را هر لحظه داریم

فراق را هر لحظه داریم

شعری از فهیمه خراسانی

این سوال که در ثانیه های زیستن ، تو چگونه مسیر بودن را طی خواهی کرد؟

این سوال که بودن ، همان مفهوم زیستن را در بر دارد ؟

در برخورد با لحظاتی که تو احساس می کنی خفگی تمام وجودت را فرا گرفته

است

در زمانی که تو احساس می کنی این فقط بغض است که سرتاپای تو را

فراگرفته است

راستی ! ثانیه های خوشحال کننده که سبب تداوم زندگی ست کجاست ؟

راستی ! این اندرون تو که غم را هر لحظه تجربه می کند ، به چه سبب است؟

من و تو در سرمای زندگی یخ زدیم

من و تو در برودت عشق ، آواره ی دنیا شدیم

مسکنی که از من و تو به جا مانده ، همان خانه ی عنکبوتی ست که تار دورتادور

آن تنیده شده

و باز هم این سوال که چرا اینگونه برخورد ماجرا شده ؟

چرا اینگونه برخورد ماجرا شده ؟

شعری از فهیمه خراسانی

این روزنه که می بینی ، نوری از آن ساطع نمی شود

گویا زندگی ازین پنجره های گرد و غبار گرفته ، قابل رویت نمی باشد

ابهامی که در لایه به لایه ی ثانیه ها گذاشته می شود

و آن فضای مه آلود که هر آن تو را مسموم روزگار می کند

و آن ابرهای تیره که دائما باریدن را به تو یادآوری می کنند

و این واقعیت که تلخ ترین ثانیه ها ، حقیقت زندگی می شود

و این واقعیت که گویا تا آخر عمرت باید حصار در حصار در زندگی تو باشد

و سرگردانی و آوارگی در اینکه زندگی را چگونه باید طی کرد

و این ثانیه ها که با دویدن عقربه های ساعت ، باید تداوم پیدا کند

باید تداوم پیدا کند

شعری از فهیمه خراسانی

این لحظه پایان تمام ثانیه هایی ست که می شد آرامش را در خود حس کنی

پایان یک احساس

و تنهایی را در لابلای روزهای زندگی ، طی کنی

و غروب دلتنگ آن به آن زندگی ات را ببینی

و خود را باز هم به ویترین آرزوهایت نزدیک کنی

در دل شب ، آهنگ جغد شوم را گوش کنی

به خود یادآور این باشی که زیستن ات ، فقط تماشا کردن باشد

تماشا کردن این که چگونه لحظه ها را طی کنی

طی کنی

طی کنی

و این عقربه های ساعت به دنبال هم بدوند تا تو را به انتها نزدیک کنند

تا تو را به انتها نزدیک کنند

شعری از فهیمه خراسانی

آرزویم را در پرواز عاشقانه ی پرستوی همیشه عاشق قرار دادم

آرزویم را در واژه واژه ی نگاه تو ، قرار دادم

و این روزگار که می خواست مرا همیشه عاشق ببیند

و این دنیا که می خواست همراهی مرا با دستان عاشق ببیند

شیدایی و بیقراری و دلدادگی را از بید مجنون می توان درک کرد

التهاب التهاب دل که در اندرون واژه ها ، حکایت آن را نتوان بیان کرد

در آغازی از بودن ، زندگی با عشق زیبا بود

در شروع تپش دل ، خواستن با ثانیه به ثانیه ی عشق ، زیبا بود

این احساس که تو او را می خواهی ، سخن اول و آخر تو بود

این احساس که زمزمه ی بودن تو ، در گروی نگاه او بود

حال ، عشق و عشق و این دل بیقرار که باز هم برای تو می تپد

حال ، زندگی و زندگی و این ثانیه های تکرار که باز هم بخاطر تو تداوم دارد

این مهربانی روزگارست که عشق را در دامن تو می گذارد

این نامهربانی اطرافیان است که عشق را از دامن تو می رباید

شعری از فهیمه خراسانی

نگاه تو در آن لحظه ی ابتدایی شاید زیباترین جمله ی دل بود

نگاه تو در آن وادی عشق که می توانست احساس دوست داشتن داشته باشد

گرما گرما حرارت از دستانی که می توانست همراه همیشگی تو باشد

و هرم آن نگاه ، داغ ترین ثانیه ی زندگی تو ، می توانست باشد

خیره خیره به آسمان مهتاب گونه ی شب نگاه کردیم

شاید حدیث عشق را درین ترانه ی بودن ، حل ماجرا کردیم

ابتدای مسیر گویا راه مشخص مشخص بود

پایان راه از دورنمایی نه چندان زیبا ، سنگلاخ سنگلاخ می نمود

امروز ، درین ثانیه های ایجاد شده ، تابستان حضور تو نیست

امروز رد پاهای تو درین خیابان زندگی نیست

امروز آنچه که دل را امیدوار می کند ، لحظاتی ست که شاد بودن را به تو

می فهماند

امروز آنچه که تو را وابسته می کند ، علایقی ست که تو ، خود تمایلت را

به آن متوجه نموده ایی

آری ، متوجه نموده ایی

شعری از فهیمه خراسانی

این غم که در دل من ریشه دوانده است

این غم که گویا تا پایان عمر ، مرا فراگرفته است

ساید سالیان سال هم بگذرد

شاید ثانیه ها مدام مدام بدود

تو ، دست مرا در آن بیابان بی آب و علف ول کردی

تو ، آغوش خود را از من دریغ کردی

خیابان در ازدحام جمعیت ، گرفتار عشق است

خیابان در پهنای خود ، دیدار را جدی گرفته است

من و تو ، گویا این فاصله را از قبل تدارک دیده بودیم

من و تو ، آن لحظات مه آلود را پیش بینی کرده بودیم

هوای یخزده ی شب های تنهایی ، من و تو را کلافه کرده است

هوایی مسموم که آلودگی آن ، من و تو را احاطه کرده است

ما به صورت مدام همدیگر و ثانیه های هم را می پاییدیم

ما در تصور خود ، در رویاهای خود ، هنوز عاشق بودیم

هنوز عاشق بودیم

شعری از فهیمه خراسانی