اشعار فهیمه خراسانی

در دلم ، این ثانیه ، اتفاق زیستن ، نمود جدیدی می خواست

در دلم ، این دقیقه ، آفتاب هر لحظه ، ظاهری متفاوت برای تابیدن می خواست

این جا رگبرگ عشق در حال شکل گیری بود

این جا برگ درخت بر شاخسار آن چسبیده ی روزگار بود

انزوا ، عزلت ، سهمی درین موقع از نمود زندگی نداشت

مهربانی ، محبت ، همت دست هایی بود که همدیگر را می خواست

این دل با آن نگاه عاشقانه ، درکی دیگر از احساس داشت

این دل با آن حرمت نگاه ، فقط تو را دوست داشت

ویرانه هم اگر شود این عمق دل ، باز هم در فکر توست

آواره هم اگر شود این اندرون لحظات ، باز هم در فکر توست

اینکه تو را در آن ثانیه ، من از دست دادم ، احساس خوبی نبود

اینکه تو ، همه ی وجود من بودی ، همه ی دنیای من بودی ، احساس خوب

زندگی بود

احساس خوب زندگی

شعری از فهیمه خراسانی

در انتظار شاخسار عمر

نهالی را می کارم

در آغازین روزهای بهار

باران بهاری

بابارش خود

نونهال تازه رسته راآبیاری می کند

ریشه های آن

درپهنای زمین گسترده می شود

وشاخه های نهال

دررشدخود

گویاسایه ی آرامش دیگران می شوند

ومن،خودشاهد این رشد

در عمق دلم

محبت را عامل بالندگی خود می دانم

شعری از فهیمه خراسانی

ماه را می بینم

در اوج شب

پرتو افشانی می کند

مهتاب پدیدار می گردد

وراز سکوت چشمانمان

در آینه ی دلهایمان خوانده می شود

سحر می دمد

سپیده از راه می رسد

روز با نورانیت خود

نمایان می گردد

ودر طلوع خود،زیبایی ها را به ارمغان می آورد

وردای عشق

امید را پرورش می دهد

وآرزو را در قابی از گل مریم

با سپیدی رویاها

رنگ می کند

وعاقبت روزگار

در دفتر هستی

با علاقه ی شدید قلبی شکل می گیرد

شعری از فهیمه خراسانی

در واپسین روزهای سال

در آخرین ماهی که اسفند نام دارد

ساعت زمان در حرکت دوار خود

در گردش است

هستی به حیات خود ادامه می دهد

زمستان ،سردی خود را فراموش می کند

واجازه ی ورود بهار را می دهد

اشک شمع ،آرام آرام ذوب می شود

تا حرارت وجود بار دگر بدمد

با شروع شکوفه دادن درخت

دل پروانه هم می شکوفد

تا بر گرد گل خود را فنا کند

شعری از فهیمه خراسانی

تو در اندرون لحظات ، مفهوم هیچکس را در غروب دلگیر تنهایی هایت درک

کرده ایی

تو در تمام خواستن هایت ، در تمام امیدهایت ، مفهوم زندگی را درک کرده ایی

درک اینکه زندگی چیست ؟

درک اینکه تنها هستی ؟

درک اینکه در جمعی دوست داشتنی هستی ؟

درک اینکه هیچکس تو را دوست دارد

این ها از عمق دل تو نشأت می گیرد

تو لحظه ها را با ثانیه به ثانیه ی زمان می گذرانی

تو لحظه ها را با تکرار آنچه که روزمره ی زندگی ست ، می گذرانی

تو لحظه ها را با آنچه که مطابق میل توست ، می گذرانی

تو اجبار را با اکراه هم دوست نداری بپذیری

تو تحمیل را با زور هم دوست نداری قبول کنی

تو زندگی را با میل و اشتیاق و آرزوی خود در ثانیه ها قرار می دهی

حتی اگر هیچکس در برنامه ی زندگی تو باشد

شعری از فهیمه خراسانی

تو می دانی که وقتی دل تنگ شود ، دست خودت نیست

تو می دانی که وقتی در غروب لحظه ها ، جایت را خالی ببینند ، لحظات چقدر

کدر و مات هستند

ثانیه ها درین جور مواقع ، خفه کننده خفه کننده به نظر می آیند

ثانیه ها در آن موقع که تو احساس حضور او را داری ولی او نیست ، دردناک

به نظر می آیند

و تو درد را در تمام وجود خود احساس می کنی

و تو زجر را در تمام سلول های بدن خود لمس می کنی

این پذیرش زمان در گذر لحظه ها و دلتنگی که دست خودت نیست

و قبول و قبول و باور این موضوع ، شاید سالیان سال طول بکشد

شاید چند دهه بگذرد

شاید یک قرن بگذرد

و باز هم این دلتنگی ادامه داشته باشد

ادامه داشته باشد

شعری از فهیمه خراسانی

در جای جای ضمیرم

در لالایی شبهای بی ستاره

در آسمانی که ماه هم درخشان نیست

در زمانی که به خودت هم نمی اندیشی

در زیر چتری از باران عاطفه

در روزهایی که عاقبت ،پایان خوشی ندارد

من شعرهایم را می سرایم

تا اندرونم را در قالب واژه ها بریزم

ومفاهیم

گاه ،مفهوم است

گاه،درک آن صعب

وگاه، خود نیز در بیان واژه ها، عاجز

عاجز از سرودن آنچه درونم مرا به آن می خواند

شعری از فهیمه خراسانی

درین واژه های سرد

درین لغاتی که گاه،مفهوم از آن درک نمی شود

درین کلماتی که ارزش آن

به وسعت افکار بشریت است

من می سرایم

من می سرایم

تا اندرونم را

تا احساسم را

تا اشتیاقم را

تا آرزوهایم را

در قالبی از مفاهیم بنگارم

با نقشی از رنگین ترین رنگها

با نقشی از قوس وقزح وجود

با نقشی از دیواره های شب

با نقشی از سرود مرغ شباهنگ

با نقشی از درد درون

من می سرایم

تا اندکی خود را به آرامش نزدیک کنم

من می سرایم

تا شاید طلوع بهاری دگر را

در گستره ی افق نظاره کنم

من می سرایم

تا زندگی هست

تا زندگی وجود دارد

تا من هستم

تا اندیشه ام هست

بدرود را فراسوی زمان می بینم

آنجایی که افول،تاریکی ضمیرست

ودر قیراندود ترین دقایق هم

می توانی

خود باشی

اگر بخواهی

شعری از فهیمه خراسانی

تو در اندرون لحظات ، مفهوم هیچکس را در غروب دلگیر تنهایی هایت درک

کرده ایی

تو در تمام خواستن هایت ، در تمام امیدهایت ، مفهوم زندگی را درک کرده ایی

درک اینکه زندگی چیست ؟

درک اینکه تنها هستی ؟

درک اینکه در جمعی دوست داشتنی هستی ؟

درک اینکه هیچکس تو را دوست دارد

این ها از عمق دل تو نشأت می گیرد

تو لحظه ها را با ثانیه به ثانیه ی زمان می گذرانی

تو لحظه ها را با تکرار آنچه که روزمره ی زندگی ست ، می گذرانی

تو لحظه ها را با آنچه که مطابق میل توست ، می گذرانی

تو اجبار را با اکراه هم دوست نداری بپذیری

تو تحمیل را با زور هم دوست نداری قبول کنی

تو زندگی را با میل و اشتیاق و آرزوی خود در ثانیه ها قرار می دهی

حتی اگر هیچکس در برنامه ی زندگی تو باشد

شعری از فهیمه خراسانی

ای عشق!

روزت را جشن می گیرند

گویا در سال

فقط یک روز را می توان عاشق بود

می توان عاشقانه زیست

می توان عاشقانه نگریست

می توان عاشقانه سخن گفت

در سرای دل

هرروز ،روز عشق است

در جاری ترین لحظات

در سراسری ترین ثانیه ها

در گذراترین دقایق

آنچه که در ذهن می ماند ودل

عشق است!

شعری از فهیمه خراسانی

در اندرون واژه های شعرم

اشتیاق مرا نشان می دهد

و آرزویی که به آن می اندیشم

وامیدی که در دلم موج می زند

واندوهی که گاه در ضمیرم ریشه دوانیده

واوج زیستن مرا

که همان عشق است

وآغاز آفرینش با عشق بود

وخدا ،عاشق هستی بود

واسرار خلقت را با عشق آفرید

وتدبیر آفرینش ، با عشق بود

و رمز بقا در عشق است

وعشق،جاودانه ترین ثبت در جریده ی عالم است!

شعری از فهیمه خراسانی

در تاریکی شب،اگر تو نباشی ،

من هراس ازنبودنت دارم

در وادی بی سرانجامیها

من ،تو را ندارم که دلتنگم

من دلتنگم از نداشتن تو

ازینکه عطر ی که آگین شده در وجودت

افشان ِمحیط من نیست

من ِدلتنگ

در دیاری اسیرم که نگاهت هم از من دریغ شده

وحتی آوای خوش ترنم صدایت

شعری از فهیمه خراسانی

تو عبور لحظه به لحظه ی زندگی را در مسیر زمان دیده ایی

تو گذر زمان را در لابلای حوادث زیستن ات دیده ایی

تو سلام ابتدایی و عاقبت بدرود را چشیده ایی

تو شادی های زمانه را سروده ایی

تو دلتنگی های غروب عصرهای تنهایی را لمس کرده ایی

تو از درک زمان و زمانه آگاه نبوده ایی

تو از اجباری که در لایه های عمیق زیستن ات گذاشته بودند ، اطلاع نداشتی

تو ازین آفتاب سطحی که بر تو می تابد ، راضی هستی

تو ازین شب تار که تاریکی محض است ، ناراضی هستی

تو از تداوم دلگیرانه ی حیات ات ، خرسند نیستی

تو از عشق که احساس زندگی است ، ناکامی دیده ایی

تو از سرگردانی و آوارگی های دل ، بهره ایی از زندگی نبرده ایی

تو ازین عشق نافرجام ، نافرجام ، ضربه ها ضربه ها خورده ایی

ضربه ها خورده ایی

شعری از فهیمه خراسانی

تو آن قله ی کوه در بالاترین نقطه را می بینی

تو آن منظره ی دورنمایی که آسمان است و کوه است و درختان را می بینی

تو آن کوهپایه را که هر آن میل صعود به سوی قله را دارد ، می بینی

و تو ، خود را هم می بینی

و تو ، نگاهی به خود می اندازی

گام هایت ، توانایی طی کردن مسیر و رسیدن به قله را دارد ؟

یا گام هایت لرزان است ؟

یا نفس ات تاب این را ندارد که صعود را پذیرا باشد

چه باید کرد ؟

تو قله را خواسته بودی

همان عالی ترین را

همان متعالی ترین را

حال در حد وسعت خود ، در حد اندیشه ی خود ، از کوهپایه ، قله را نظاره کن

فقط نظاره کن

شعری از فهیمه خراسانی

در وادی سرنوشت

آغازگر حیات با دانستن است

رمز زندگی در جای جای هستی

با هویت اندیشه شکل می گیرد

ودرین شراب ناب وصل

ساقی ،ریزش معرفت را

با دقایق خودآگاهی

هویدا می کند

شعری از فهیمه خراسانی

در گلدان خانه

گل قرمز

حرارت آتشین خود را

با مخملین رنگ خود نمودار می کند

شبنم چکیده بر روی آن

خیسی رویایش را

با باران بهاری ،آبیاری می کند

تا نتواند بر بال ابرها پرواز کند

ودر دنیای درون خود

با واژه واژه های شعر خود سرگرم باشد

شعری از فهیمه خراسانی

در کوچه پس کوچه های دلم!

ردپای رهگذری نیست

در کوچه ای که در پیچش خم آن

درختی ریشه دوانیده

که شاخ و برگ آن

در فصل بهار

طراوت ونشاط را با خود دارد

ودر هجران فصل بهار

برگها می ریزد

وتنها برگ باقیمانده بر شاخسار

رنگ امیدست

که گویا هیچگاه فرو نمی ریزد

تا بماند

تا آغازی دگر

تا طلوعی دگر

تا قرار بهاری دگر

تا قطرات باران نیستانی

آرام آرام

بر من ببارد

وحضور تولدی دیگر را

در رویش سبزه زاران

با رقص شقایقهای عاشق

در دشت فراخنای پراز گل

را جشن بگیرد

شعری از فهیمه خراسانی

آن ثانیه های شاد ، آن دقایق توام با شادابی روزگار کودکی کجا رفتند ؟

آن ثانیه های خوشی دل بچگانه کجا رفتند ؟

آن دلواپسی های بازی قایم باشک بازی کجا رفتند ؟

آن بازی های گرگم به هوای دسته جمعی کجا قایم شدند ؟

آن بازی هفت سنگ روزگار ، برای چه کسی چیده شد ؟

آن تاب بازی های نازدانه کجا آفتابی شد ؟

کاش همان کودکی بود و بازی های آن

کاش همان هشت سالگی و نه سالگی بود و ساعت های دلفریب آن

کاش همان راه رفتن های تاتی گونه بود و ناز های کودکانه

کاش همان ادا و اطوار های سادگی بود و جیغ های بنفش

حالا سالیان سال است از آن دوران گذشته

و باز هم دل ، انگار آن زمان ها را می خواهد

آن روزگاران را می خواهد

که بازی کردن ، بازی دادن برای دلخوش کردن بچه ها بود

حال تو را به بازی می گیرند

شخصیتت را بازی می دهند

اینهم بازی بزرگسالانه

باز هم به تو می گویم بازی روزگار من !

فریبی بیش نبودی

فریبی بیش نبودی

شعری از فهیمه خراسانی

در پنجره ی دلم که رو به سوی بهاربازست

شکوفه های آلبالو رنگ سپید خود را نشان می دهد

بهار شادست

از لبخند گل سرخ

از باغ پر از گل

بهار ؛نشاط خود را با باران بهاری نشان می دهد

بهار ؛عشق خود را با عطر بهار نارنج می پراکند

بهار

بهار

آغازی دوباره

نام تو این است

فصلی دگر

با تو شروع می شود

تا روییدن قلب را بتوان باور کرد

تا سرسبزی دل را بتوان به تصویر کشید

تا نقاش لحظه لحظه های خود شد

شعری از فهیمه خراسانی

در سرای امید

بانگ آرزو با نوای خود

نغمه سرایی می کند

در سرای دوستی ها

پرنده ی سعادت ،راز خود را صداقت می بیند

در سرای مهرورزی

محبت،واژه ای دیرینه در قلوبست

در سرای عشق

این اشتیاق است که بی تابی را در پی دارد

در سرای دل

لطافت احساس است که عمق عشق را

در گودال چاه رقم می زند

در سرای بهار

قطرات باران ست که نشاط را در پی دارد

در سرای آفرینش

عشق الهی ست که پدیدآورنده ی هستی ست

شعری از فهیمه خراسانی

عشق را که تقسیم کردند

سهم من لحظه های بیکسی وتنهایی شد

وسهم تو

نگاه عاشقانه ای که مهر سکوت

بر لب زده شده

درونم مرا ندایی بس عاشقانه می دهد

فریاد دوست داشتن را

با شقایقهای قرمز دشت

در ترنم جاری حیات

ندا می دهد

عاشقی!

عاشقی!

در سکوت

در ابهام

در تردید

درشک

درچشمانی که رازش را نمی توانی بخوانی

باز هم زمان می گذرد

باز هم دقایق رهسپار کوی گذر می گردد

باز هم ثانیه ها

در گردش دوار خود

پاندول ساعت را می چرخاند

ای عشق من!

ای حس خوب زندگی!

دردا

دریغا

چه توان کرد؟

چه می شود حضورت را پررنگتر ببینم؟

کی می توان به تو گفت؟

آنچه را که در درون است

کی می شود لحظه های بیکسی

قرار زندگی نباشد؟

کی می شود خلوص قلبت قابل رویت باشد؟

دیر زمانیست که عاشقم

دیر زمانیست که درکم از هستی

ورای دگرانست

دیر زمانیست که می توانم بیاندیشم چگونه باید زیست؟

دیر زمانیست که می توانم فکرکنم در چارچوب اندیشه ی دگران

دیر زمانیست که حیا وشرم در وجودم خانه کرده

نمی گذارد با واژه ها اندرونم را بروز دهم

خدایا

خدایا

این لحظات را

این دقایق را

هرچه زودتر در ثانیه های عمرم گذر بده

تا فردایی روشن

تا آینده ایی تابناک

تا زمانی که گل سرخ باغچه

قرمزی خود را

در شعاع اولین نور تابان آفتاب بروز دهد

وپارچه ی مخملی خود را

در حریری از رویا

تماشاگران حیات را

در وادی زیبایی فرو برد

شعری از فهیمه خراسانی

این راز را تو می دانی ؟

همانی که نهفته در اندرون دل است

همانی که در نگاه تو جایی ندارد

همانی که از چشمان تو خواندنی نیست

شاید تو طاقت دانستن این راز را نخواهی داشت

شاید پذیرش دانستن و آگاه شدن به آن را نخواهی داشت

شاید حتی انتظار این را نداشته باشی که این موضوع را قبول کنی

شاید درک این موضوع از توان تو خارج باشد

و این شاید ها و این شایدها ، درکی از اندرون لحظه ها برایت ایجاد نمی کند

که عشق اول و آخر ، فقط یکی است

که نگاه اول عاشقانه ، فقط یکبار اتفاق می افتد

و آن احساس عشق ، فقط برای یک نفر می باشد

و آن حریم عاشقانه ، فقط درحصار یک شخص می باشد

و این رازی ست که در اندرون دل ، مخفی مخفی ست

شعری از فهیمه خراسانی

شاید روزی باور آنچه که

امروز به آن رسیده ام

سخت بود

دقیقه های زندگی

در سرعت زمان

صبر راهم

به آرامش دعوت نمی کند

حیف!

و

دریغ!

از روزهایی که

بی هدف می گذرند

شعری از فهیمه خراسانی

در عبور از پاییز زندگی

برودت زمستان را

حس کردم

و زیبایی گل یخ

سپیدی برف را

در ذهن مواجم یاد آور شد

کاج سبز

استوارانه

قد برافراشته است

تا

ریشه های آن

تداوم حیات را

رقم زند

شعری از فهیمه خراسانی

آشنای قلب من !

این دلنوشته ها را برای تو می نویسم

شاید روزی آن را خواندی

شاید غربت نگاهت ، در وادی فاصله ها از بین رفت

شاید دست دشمنی ، دیگر حمله ور نشد

شاید آغوش زمانه ، مهر و محبت و عاطفه را در بغل گرفت

شاید سلامی صادقانه نثار قلبت شد

شاید درخشیدن ستاره را در شب تار دیدی

شاید زمزمه ی دوستی را با گوش هایت شنیدی

آشنای قلب من !

تو در قلب من نزدیکترینی

با اینکه از من دور دوری

شعری از فهیمه خراسانی

گاه در گستره ی حیات

می توانی چشم انداز وجود را ببینی

گاه در لحظه های ناب

عاقبت با اندیشه است

گاه در افقهای لایتناهی

سرخی شفق،نمودار رنگ حیات است

گاه با تنفس جاری

می توان استشمام بوی خوش را داشته باشی

گاه با آسمان آبی رنگ

می توان پرواز پرستوها رادید

گاه مرغ حق

یاحق گویان

در دل شب از امتداد لحظه ها می گوید

گاه،محبوبه ی شب،با رایحه ی دلپذیر عشق

راز خود را در نهایت خواستن

می پراکند

شعری از فهیمه خراسانی

زنجیره ی نگاهت

در تداوم آنچه که می بینم

اثربخش ترین هنگامه ی وجودم است

رد پای گامهای رهگذر

در عمق جانم

لانه کرده

وتسلیم تقدیر

در عبوری ترین لحظات هستی!

شعری از فهیمه خراسانی

و این ثانیه ها دارد نفس مرا یکجا از آن خود می کند

و این ثانیه ها دارد انرژی حیات را از آن خود می کند

منی که فرصت های زندگی را خیلی زود از دست دادم

منی که بال پریدن را به خاطر شکستن بال هایم ، از دست دادم

زندگی ، آی زندگی ، می دانی من چقدر به تو بدهی دارم ؟

زندگی ، آی زندگی ، می دانی چقدر از من طلب داری ؟

تو تمام روزگارم را از من می خواهی

تو تمام ثانیه های روزگارم را از من گرفته ایی

و منی که لبریز از احساس زندگی ، احساس عشق و احساس تداوم حیات بودم

به فکر واداشته ایی

به این تفکر که شاید روزگار ، فریبی بیش نیست

که شاید روزگار ، فقط از تو کار و تلاش می خواهد

که شاید روزگار ، فقط از تو ابزار بودن در زندگی را می خواهد

که شاید روزگار ، فقط از تو ، سهمت را در زندگی می خواهد

راستی ، زندگی من چقدر به تو بدهکارم ؟

شعری از فهیمه خراسانی

واژه های شعرم

مرا به صبر دعوت می کند

شکیبایی درون

وضمیرم

گاه با آن همراهی می کند

وگاه گویا

نه!

نمی گویم ،روزگار بد است

نمی گویم، شب قیراندود است

نمی گویم ،اندوه سراسر وجودم را فراگرفته

نمی گویم،شراب خون را نوشیده ام

نمی گویم،کدورتها زنگاری از غبار را در وجودم فراگرفته

نمی گویم

نمی گویم

زیرا درونم مرا به آرامش فرامی خواند

شعری از فهیمه خراسانی

در سراپرده ی شب

رویای آرامش

خواب است

خواب

دنیای زیبای بی خیالیست

خواب

دنیای زیبای بی دغدغگی ست

خواب را در می یابم

نقطه ی اوج زندگی ست

در آشیانه ای که ماه پنهان شده است

طلوع آفتاب

با سپیده ی افق سر می زند

وهستی نورانی می گردد

تلاش آغاز می گردد

ودر تکاپوی خود

هستی جریان می یابد

وثمره ی زندگی

در ضمیرت نهفته است

آنگاه که خود را بیابی

آنگاه که خود را کشف کنی

آنگاه که در اندرونت

جز زیبایی چیزی نباشد!

شعری از فهیمه خراسانی