اشعار فهیمه خراسانی

و این ثانیه ها دارد نفس مرا یکجا از آن خود می کند

و این ثانیه ها دارد انرژی حیات را از آن خود می کند

منی که فرصت های زندگی را خیلی زود از دست دادم

منی که بال پریدن را به خاطر شکستن بال هایم ، از دست دادم

زندگی ، آی زندگی ، می دانی من چقدر به تو بدهی دارم ؟

زندگی ، آی زندگی ، می دانی چقدر از من طلب داری ؟

تو تمام روزگارم را از من می خواهی

تو تمام ثانیه های روزگارم را از من گرفته ایی

و منی که لبریز از احساس زندگی ، احساس عشق و احساس تداوم حیات بودم

به فکر واداشته ایی

به این تفکر که شاید روزگار ، فریبی بیش نیست

که شاید روزگار ، فقط از تو کار و تلاش می خواهد

که شاید روزگار ، فقط از تو ابزار بودن در زندگی را می خواهد

که شاید روزگار ، فقط از تو ، سهمت را در زندگی می خواهد

راستی ، زندگی من چقدر به تو بدهکارم ؟

شعری از فهیمه خراسانی