اشعار فهیمه خراسانی

تو ، شعر مرا می خوانی

تو ، احساس مرا از لابلای دلنوشته هایم می خوانی

تو ، این دل را که سنین میانی عمر خود است ، از واژه واژه هایش درک می کنی

تو ، در سکوت عمیق شب ، هق هق گریه ی خود را می شنوی

تو ، در زمزمه ی روز ، اندوه دل خود را می خوانی

تو ، در لحظه به لحظه ی عمر خود ، ادراک دل را داری

و این دل توست که با توست

و این دل توست که در اندرون خود ، لحظات بیکسی را حضور دارد

و این دل توست که واژه ی عشق را می شناسد

و این دل توست که واژه ی هجران را می شناسد

روزگار و روزگار ، تو بازی خود را نشان دل دادی

تو ، ضربه های خود را به دل وارد آوردی

تو ، درین تاریکی احساس ، سیاهی خود را درک کردی

می گویند روزگار ، فریبکارست

می گویند روزگار ، غدار است

می گویند به روزگار ، هیچگاه اعتماد نکن

هیچگاه.....

شعری از فهیمه خراسانی