اشعار فهیمه خراسانی

سرانجام این زندگی و جوانی که خیلی زود گذشت

در گذر ثانیه به ثانیه ی عمر ، صدای گام های خوشی اثر خود را دارد

در آنچه که بودن همان معنای خوشبخت بودن است

زیستن در چرایی خود ، ماجرایی به نام افسانه ی هستی را نشان دارد

و من و تو و این دورانی که نمی دانیم چگونه بر ما گذشت

و من و تو و این وانفسایی به نام روزگار که گویا ما فقط تماشاگر آن بودیم

حال در خیال خود ، دوران جوانی را به یاد می آوریم

و با یاد آن لبخندی بر گونه ی خود می آوریم

هر ثانیه که می گذرد

خود را یک لحظه به پایان ایستگاه زندگی نزدیک تر می بینیم

راستی بگویم ما چقدر به این زندگی صادقانه رنگ دادیم ؟

ما چقدر به این عشقی که نهفته در اندرون وجودمان است ، صادقانه بها دادیم؟

چقدر ؟

شعری از فهیمه خراسانی