اشعار فهیمه خراسانی

پنجره ی اتاق ، حکایت دنیایی دیگرست که برای ما بیان می شود

آینه ی قدی داخل اتاق ، تمام زندگی من و تو را بیان می کند

در حضور واژه ها ، رنگ اشتیاق می تواند رنگ سبز بودن باشد

در آنچه که تابش نور آفتاب ، همواره می تواند ثانیه هایی رویایی را بیافریند

بامدادترین دقیقه ایی که می توانست با ورود تو ، سپیدترین رنگ را داشته

باشد

و آن شبی که باران باران گریه می بارید

و اندوه ، جایگاهی وسیع را در اندرون خود بروز میداد

راستی می شد که دیگر باران ، قطره قطره نبارد

راستی می شد که دیگر غم ، در اندرون دل جایی نداشته باشد

من بودم و تو بودی با واژه واژه های دوست داشتنی در حضور یاد

من بودم و تو بودی با دستان آشنا و همراه که می توانست همیشه باشد

که می توانست همیشه باشد

شعری از فهیمه خراسانی