اشعار فهیمه خراسانی

دشت زندگی از علفزاران سبز ، طراوت خود را باز می یابد

درخت سرافراز با برگ های خود در باد ، عمق بودن را تجربه می کرد

برکه ی جاری عمر ، شتابان در مسیر خود ، پیچ و خم روزگار را می دید

و این مسیر که باید گام گام خود را بردارد

خورشید وسط آسمان با نورانیت خود ، وضوح حقیقت را نشان نمی دهد

ماه با تابیدن خود در شب ، تاریک ترین حادثه ی بودن را به تو می فهماند

و این آسیب هایی که به دل عاشق تو وارد شد

و این زخم هایی که روزگار غدار به قلب با احساس تو وارد کرد

باران باران با قطره قطره باریدن خود ، نتوانست اندوه دل را بشوید

و گویا باید در انتهای کوچه باز هم به ابتدای مسیر رسید

و گویا باید همچون نقطه ایی بود که پرگار تو را به هر طرفی می کشاند

و غروب با تمام دلتنگی های آن دیده شود

و این دل که گویا هرگز آرامش خود را نمی یابد

هرگز آرامش را نمی یابد

شعری از فهیمه خراسانی