اشعار فهیمه خراسانی

در سکوت خود ، لحظه به لحظه را می شمارم

و به گام های سنگین زندگی نگاه می کنم

و به هیاهوی اندرون خود ، جوابی بی سلام می دهم

واژه واژه را ردیف ثانیه های خود می کنم

و مفهومی که به اندازه ی زیستن است را در آن جا می دهم

و این جاده ی پر از سنگلاخ را طی می کنم

و به پرواز پرنده ی عشق ، بی اعتنایی می کنم

در مسیر بودن ، ساختن ، عاشق شدن ، اندیشه را بها می دهم

در اینکه حادثه ی عشق به دلتنگ ترین روزهای خود رسیده است

در اینکه بروز عشق در دل ، با نگاه زندگی هماهنگی ندارد

آری هماهنگی ندارد

شعری از فهیمه خراسانی