و ما چه ساده فرو می ریزیم
و ما چه ساده شکست ثانیه هایمان را می پذیریم
و قطره قطره اشک خودمان را می بینیم
و اندوه را در جانمان گسترش می دهیم
و انگار زمان دلتنگی فرا رسیده است
و انگار خوشی ها به پایان رسیده است
و انگار لبخند لحظات ، فراموش یاد شده است
و انگار دریا ، آبی ترین رنگ خود را فراموش کرده است
و انگار جنگل ، سبزترین برگ های خود را از دست داده است
و این آوای هجران که همیشه در خاطر است
و این فاصله ها که شکست زندگی را تکمیل می کند
تکمیل می کند
شعری از فهیمه خراسانی
چهارشنبه سیزدهم فروردین ۱۴۰۴ | 16:39