اشعار فهیمه خراسانی

در تکرار واژه ها ، حروف باز هم در کنار یکدیگر مفهوم خود را می رسانند

در تکرار روزمرگی ها ، گویا صبح و ظهر و غروب نشانه ایی از بودن دارند

و این رنگ زیستن که گویا در هر جایی نشانی از خود دارد

و این وسوسه که دنیای تو شاید با دنیای دیگران فرق دارد

در زمزمه ی شبانه که مهتاب هم با تو شریک بود

در آوایی از عشق که دل هم تپش تپش بود

لحظه ایی که درخشش زیستن ، بازتاب های خود را دارا بود

لحظه ایی که روزنگار عمر تو ، دائما ورق ورق می خورد

و این باران که قطره قطره هر روز می بارد

و این دل من که در اندرون خود ، غوغای خود را دارد

و این پله های عمر که باید یکی یکی به بالا رود

و این شمع خاموش که باید با نور تو روشن شود

و این اندوه که گویا هرگز از دل پاک نمی شود

هرگز از دل پاک نمی شود

شعری از فهیمه خراسانی