اشعار فهیمه خراسانی

و تو نفس می کشی

و تو در دم و بازدم حیات ، به تداوم ثانیه های خود امیدواری

و تو جسارت زیستن را از کبوتر سپید عشق ، یادگرفته ایی

و تو از دلتنگی های زمانه ، به تکرار روزمرگی ها روی می آوری

و تو از پاییز برگ ریزان به زمستان سرد خاطره پناه می بری

و تو از دردهای نشسته بر جسم ات ، التیام روزگار را می خواهی

و تو ازین غصه ها که در اندرون لحظاتت وجود دارد ، حقیقت ماجرا را

می طلبی

و تو ازین حرمان دقایق ، اندک خوشبختی روزگار را می خواهی

و تو ازین چاه بن بست زندگی ، اندکی ، قطره ایی آب را می خواهی

قطره ایی آب را می خواهی

شعری از فهیمه خراسانی